۱۳۹۰ دی ۷, چهارشنبه

مهندس تقی توکلی


مهندس تقی توکلی جز پنجاه نفر از پایه گذاران مکتب پان ایرانیسم در کنار دکتر هوشنگ طالع در هفت آبان روز کوروش کبیر در سال 1384

اهل قدر شناس و سر افراز تبریز با نام خانواده کبریت ساز توکلی بیش از یک قرن است که آشنایند و خدمات ارزنده آنها را همیشه ارج نهاده و قدر دانسته اند و می دانند . بزرگ خاندان این طایفه جلیل القدر مرحوم حاج آقا بن حاج محمد ایروانی المسکن تبریزی الاصل مستغنی از تعریف و تمجید می باشند . حاج آقا در دوران صباوت خود پیشه تجارت برگزیده و به کشورهای همجوار رفت و آمد کرده و خیلی چیزها از آنها یاد گرفته و این سوقاتی ها را به ارمغان برای شهر و دیارشان می آوردند . تجارت نفت ؛ قند و شکر و کبریت عمده محصولات خرید فروش و مورد علاقه ایشان بودند . آن مرحوم که بحق یک متفکر، مبتکر و میهن پرست بود در آن وانفسا به سال 1297 شمسی در شهر بزرگی چون تبریز اقدام به احداث کارخانه ای به بزرگی کبریت توکلی نموده که اکنون با گذشت حدود 90 سال همچنان در خدمت صنعت کشورمان تللو می کند . از عام المنفعه بودن این کارخانه همین بس که در سالهای 1318 -1319 جمع کارکنان کارخانه کبریت ساز بالغ بر 900 نفر می رسید که نصف آنها مرد و نصف دیگر زن بودند که پایا – پای هم مشغول بودند . به غیر از افتخار تاسیس یاد شده ،آن مرحوم در سال 1328 شمسی اولین کارخانه برق خصوصی را نیز در تبریز احداث و سندی دیگر بر افتخارات خود می افزایند. در جنب این کارخانه های عظیم یعنی کبریت سازی و برق خصوصی در سال 1342 کارخانه نئوپان نیز که از ضایعات کبریت تهیه می شد تاسیس و به دنبال آن کارخانه ای دیگر یعنی فورمیکا سازی احداث و در صنعت آذربایجان جان گرفت که بعد ها به تدریج نئوپانهای روکش دار نیز به این مجموعه افزوده شدند . دستگاههای این کارخانه های جدید التاسیس از کشور های آلمان شرقی ؛ غربی و یوگسلاوی خریداری و مورد استفاده قرار می گرفتند .
خانواده توکلی ؛ خانواده ای کثیر اولاد بودند . یعنی با احتساب پدر و مادر 9 نفر بودند ( دو دختر و پنج پسر- حاج مقصود ، حاج نقی ؛ حاج مصطفی؛ حاج اسدا... و مهندس تقی توکلی ) که با مدیریت و درایت همچنین تربیت صحیح و اصولی این پیر فرتوت سبب شد که همگی آنها به نائلیت ها و پیشرفتهای قابل توجهی دست یابند که همگی در صنعت این خطه ی معارف پرور و صنعتی تاثیر گذار شده است . آخرین فرزند ذکور این خانواده صنعتگر و با ذوق کسی نبود الا تقی کوچولوی آن روزی و مهندس تقی توکلی امروزه که مشتهر به پدر صنعت نوین آذربایجان نایل گردیده اند . ایشان به تاریخ 10/10/1310 در این خاک پاک یعنی تبریز قدم به عرصه ی حیات گذاشته و در دامان چنان پدری پاک فطرت و مادری نجیب تربیت یافته و در 6 سالگی به همراه اطفال آن عهد به مدارس قدیمی راه یافته و شروع به تلمذ می نمایند.چندی طول نمی کشد که استعداد این فرزند زبانزد گشته و به سفارش بعضی از بزرگان طایفه و محل به دبیرستان البرز تهران که در آن زمان زبانزد بود راه یافته و طی مدارج می نمایند .سپس بعد از اخذ دیپلم جهت تکمیل معلومات به آمریکا رفته و پس از پنج سال تلاش و تقلا و تحصیل در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه نپراسکای آمریکا ماذون گردیده و بعلت گرفتاری های روز مره و فوت پدر( متوفی 1337 و مدفون در قم ) که در واقع رشته الفت آنها به مرید و مرادی رسیده بود از هم گسسته و به وطن مراجعه نموده ؛ مجددا به دنبال کسب علم و دانش ، راهی وادی بی کران صنعت میشوند .
مهندس تقی توکلی در سال 1340 به افتخار دیگری نایل می شوند . آن افتخار وصلت با خانواده ای بود که تاریخ آذربایجان به وجود و بودن نام آنها همیشه افتخار داشته و دارد . آن خانواده محترم عبارت بودند از خانواده ثقه الاسلام که منسوب به شهید نیکنام ثقه الاسلام شهید بودند . ثمره این ازدواج موفق اکنون سه فرزند ذکور و یک دختر می باشند با نامهای علی ، حسن ؛ حسین و دل آرا که همگی تحصیلات آکادمیک و دانشگاهی دارند . مادر این فرزندان نیز که ذکرش گذشت دانشگاهی بوده و در رشته ادبیات متخصص بوده و در جنب این رشته دل انگیز به نقاشی عشق می ورزند و شوهر وفادارش نیز یکی از کارهای هنری این بانوی هنرمند را به جهت قدر شناسی در اتاق کارش نصب العین نموده است .
بیشتر آذربایجانیان عمده کار مهم ایشان را همانا احداث کارخانه ماشین سازی تبریز می دانند که در سال 1345 در منطقه غرب تبریز احداث و سالهاست که در ناصیه ی صنعت آذربایجان همچون دیهیمی سرمدی می درخشد . از بدو تاسیس این کارخانه مادر در شهر تبریز صدها نفر بیکار و متخصص جذب بازار کار شده و تحولی عجیب در منطقه و کشور به وجود آورد که امروزه نیز ثمرات مفید آن را خود شاهد هستیم . اکثریت کارخانه های ریز و درشت و نیز کارخانه های همجوار مانند نساجی ؛ پمپ ایران ؛ صانع ( هاکسیران ) ؛ موتوژن ؛ ایدم ؛ ریخته گری ماشین سازی تبریز ؛ کمپرسورسازی ( کمپیدرو ) شرکت گسترش صنایع ریلی و ... نیز همگی منشعب از این کارخانه هستند که صدها خانواده آبرومند از این سفره پهن شده عریض و تطویل متنعم می شوند و خواهند شد . مدت مدیریت عاملی معظم در ماشین سازی تبریز 9 سال بود . یعنی از سال 1345 الی 1354 شمسی .
ایشان در کابینه جمشید آموزگار بعنوان وزیر نیرو 20 ماه صادقانه در خدمت جامعه بودند ولی پس از وقوع جریانهای انقلابی استعفا داده که استعفای ایشان نیز مورد قبول واقع می گردد . جالب است بدانیم که این وزیر کار گشته در مدت 20 ماه خدمت دیناری دریافت نکرده اند.
مهندس توکلی که به حق پدر صنعت نوین آذربایجانند اکنون با کوله باری از تجربه در کنار فرزندان خود بعنوان ریش سفید در کارخانه ی خودشان مشغول گذران زندگی هستند । امید می رود که فرزند برومند آذربایجان همچنان که مصدر خدمات زیاده شده اند باز نیز باشند و مانیز کماکان افتخارش را داشته باشیم .



تصاویر بالا متعلق است به کبریت توکلی بزرگترین تولید کننده کبریت ایران و خاورمیانه. در حالی که می توان سود سرشاری از تبلیغات تجاری پشت قوطی کبریت ها استفاده به دست آورد خاندان میهن دوست توکلی ترجیح داده اند نام زیبای خلیج همیشه فارس و جزایر همیشه ایرانی خلیج فارس را بر پشت کبریت های تولید شده به ایرانیان یاد آوری کنند.

همچنین بخوانید:

۱۳۹۰ دی ۵, دوشنبه

انتقال دو زندانی پان ایرانیست به بند امنیتی 209 زندان اوین


خبرگزاری هرانا – دو زندانی سیاسی محبوس در بند ۳۵۰ زندان اوین از بند مذکور خارج و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شدند.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا از تهران، شاهین زینعلی و ابوالفضل عابدینی دو زندان محبوس در بند ۳۵۰ روز گذشته از بند خارج و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شدند.
علت انتقال این دو زندانی به بند ۲۰۹ از سوی ماموران وزارت اطلاعات اعلام نشده است.
ابوالفضل عابدینی روزنامه نگار و فعال حقوق بشری که به اتهام عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران و حزب پان ایرانیست و ارتباط با دول متخاصم به 12 سال حبس تعزیری محکوم شده است.
شاهین زینعلی نیز از کنشگران سیاسی دانشجوی محروم از تحصیل، از بازداشت شدگان حوادث پس از انتخابات است که در پی محکومیت ۲ سال و ۹۱ روزه خود به اتهام اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام از دی ماه سال گذشته تا کنون در زندان اوین به سر می برد.

۱۳۹۰ آذر ۲۰, یکشنبه

ویزه نامه صوتی سالروز رهایی آذربایجان و روز گریز اهریمن


کابینه پیشه وری زیر عکس استالین رهبر شوروی!

هم میهن

پس ازوقایع دردناک شهریور 1320 ارتش سرخ شوروی به رهبری استالین کمونیست ناجوانمرانه پای تجاوز به خاک پاک بخش وسیعی از آذربایجان و برخی نواحی همجوارگذارد। پس از این تجاوز ناجوانمردانه در شرایطی که ارتش ایران در محاصره کامل نیروهای متفقین بود،عوامل این سرکارگر سابق وقسی القلب (استالین) با خدعه و نیرنگ تولید حزب دموکرات! به سر سپرده گی یک خود فروش مغزی و وطن فروش عقده ای به نام پیشه وری تلاش کردند که با ملی نشان دادن این اشغال بیشرمانه، آذربایجان استوار را به اردوگاه دیکتاتوری کمونیستها پیشکش نمایند!

بدین ترتیب مردم مظلوم ولی قهرمان آذربایجان به پا خاستند و ضمن مقاومت در مقابل قوای اشغالگر در مقابل خصم جانانه ایستادند، بطوریکه پادشاه وقت ایران محمد رضا شاه پهلوی با پشتیوانه مردم آذربایجان وبه نماینده گی از طرف همه میهن دوستان به فرستاده گان استالین پیغام دادند،«حتی اگردستانم را قطع کنید سند جدایی آذربایجان را امضاء نخواهم کرد!»

از اینروی با مقاومت مردم دلاور آذربایجان در مقابل قوای اشغالگر و مزدوران حزب دموکرات و اقدامات ارتش ایران نظیر انفجار پل رودخانه زنجان جهت جلو گیری از یورش متجاوزین به قزوین و تهران! و در نهایت توافقنامه نخست وزیر وقت قوام السلطنه جهت خروج ارتش سرخ متجاوز، راه نجات آذربایجان بازشد. سر انجام در 21 آذر 1325 ارتش شاهنشاهی ایران دلاورانه وارد تبریز شده و به یاری اهالی آذربایجان، خیانتکاران به ملت را پس از یک نبرد میهن پرستانه و سهمگین بازداشت نمود و سرزمین پر مهر آذربایجان و مردم به اسارت گرفته آن سامان رااز تجاوز بیگانگان و وطن فروشان نجات داد. مردم آذربایجان سرمست از آزادی پس از 5 سال جدایی از مام میهن و مقاومت و مبارزه با اشغالگران ارتش سرخ و وطن فروشان محلی همراه با سایر مناطق ایران به جشن و پایکوبی پرداختند. به فرخنده گی این روز نجات ملی، هر نوزادی که در این روز بدنیا میاید چه دختر و چه پسر بنام آذر خوانده میشود. باشد تا یادبود روز نجات آذربایجان برای همیشه در مغز و قلب ما نقش بندد



خاطرات دکتر پیرنیا از آزاد سازی آذربایجان

گفتگوی تلفنی دکتر هوشنگ طالع با نصرت الله جهانشاهلو معاون پیشه وری در زمان اشغال آذربایجان


صحبت های استاد شهریار پیرامون آذربایجان (با کیفیت عالی)


صحبت های استاد شهریار در مورد آذربایجان (حجم کم)

صحبت ها و اعتراض نواده ستارخان سردار ملی به مشتی اراذل و اوباش در رادیو آزادگان

صحبت های دکتر علی بهزادی پیرامون نقش قوام السلطنه در آزاد سازی آذربایجان


ترانه آذرآبادگان من با صدای داریوش اقبالی


گفتگوی دکتر حمید احمدی استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران با صدای آمریکا در مورد آزاد سازی آذربایجان

سخنرانی شادروان سرور علی زرینه باف در دفتر سابق حزب پیرامون رخداد بیست و یک آذر و رهایی آذربایجان

۱۳۹۰ آذر ۱۹, شنبه

سخنرانی شادروان سرور علی زرینه باف


حاکمیت ملت شماره ۱۰۵ - نوشتار ذیل، متن سخنرانی سرور گرانقدر علی زرینه باف، از وکلای میهن پرست دادگستری،در سالگرد ۲۱ آذر (روز گریز اهریمن) در دفتر حزب پان ایرانیست می باشد। بدون تردید تلاش های ایشان در دانشگاه تهران در راستای ملی شدن صنعت نفت و همچنین مبارزات ایشان در جریان رخدادهای آذربایجان (۱۳۲۴-۱۳۲۵) هیچ گاه از خاطر میهن پرستان نخواهد رفت حاکمیت ملت ضمن آرزوی شادکامی و سلامتی برای این مبارز آذربایجانی، به درج سخنرانی ایشان در این شماره می پردازد

خانم ها، آقایان، دوستان و سروران عزیز

سالروز درخشان ۲۱ آذر ۱۳۲۵ را که به حق روز گریز اهریمن نام گذاری شده است، به همه سروران عزیز تبریک می گوییم. البته به طوری که استحضار دارید، علاوه بر جشن ۲۱ آذر و روز آذربایجان، امروز شصت و پپنجمین سالگرد صدور اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز می باشد که این مناسبت را نیز به همه ایرانیان عزیز تبریک می گویم. جنگ بین الملل دوم با تمام ویرانگری هایی که منجر به قتل ده ها میلیون نفر شد و اروپای با عظمت و زیبا و تاریخی را با خاک یکسان نمود، تنها این ودیعه را برای بشریت و ملت ها عرضه نمود. اینکه تمامی انسان ها باید از حقوق طبیعی و اساسی برخوردار شوند. از جمله آزادی عدالت، آزادی مسافرت، آزادی کار، آزادی اندیشه و آزادی برای تمام مواردی که لازمه زندگی امروز بشر می باشد. البته این را باید در نظر داشته باشیم که علیرغم تمام تلاش هایی که در ظرف پنجاه سال گذشته برای استقرار نظامی مبتنی بر حقوق بشر در جهان انجام شده است، هنوز هم اندر خم یک کوچه ایم. هنوز هم آنهایی که با خیره درونیة جز به مطامع و هدف های مادی خود می اندیشند، کم ترین اجازه ای به بشریت برای برخورداری از حقوق اساسی که در اعلامیه جهانی حقوق بشر پیش بینی شده، نمی دهند. درست است که در سا ۱۳۲۵ آذربایجانی ها با چنگال و ناخن از سرزمین خود دفاع کردند و اجازه ندادند ه آذربایجان تحت سلطه دیگران قرار بگیرد، درست است که ما در ۲۱ آذر ۱۳۲۵ آذربایجان را به دامان میهن بازگرداندیم،ولی آن سیاست ها و عواملی که می خواستند آذربایجان را تجزیه کنند، هنوز دست اندرکارند و با قدرت تمام برنامه های خودشان را دنبال می کنند. اگر دیروز ما در برابر تجزیه آذربایجان قرار گرفته بودیم، امروز آذربایجان های متعدد داریم. ۵۰درصد از دریای مازندران حق ملت ما بوده که می خواهند آن را با حیله و تزویر از چنگ ما بیرون بیاورند، بحرین را نیز با حیله و نیرنگ و خیانت از چنگ م بیرون آوردند. اکنون نیز چشم طمع بر جزایر سه گانه ایرانی در خلیج فارس دوخته اند در حالی که جزایر سه گانه تنب بزرگ،تنب کوچک و ابوموسی جز سرزمین های اصلی میهن عزیز ما هستند. ده ها سال است که از خلیج فارس صحبت می کنیم، اما چه بگویم که باید به جای اشک از چشم هایمان خون بریزد، سرپرستان ادعایی این مملکت داوطلبانه می روند و در زیر تابلوی خلیج العربی می نشینند به که باید گفت؟ به کجا شکایت باید برد؟ به هر حال:

شرح این هجران و این خون جگر

این زمان بگذار تا وقت دگر

امروز به نام آذربایجان و روز گریز اهریمن نامیده شده است و لازم است برای تجدید خاطرات آن سال ها مطالبی را بیان کنم. ما در سنین ۱۸ و ۱۹ سالگی بودیم که متفقین از شمال و جنوب و شرق و غرب کشور و از آسمان و زمین، ایران عزیز ما را مورد یورش و تجاوز قرار دادند. این واقعه خیلی برای ما دردناک بود چون در آینه ذهنمان همیشه ایرانی را ترسیم کرده بودند که دو سوم دنیای روزگاران قدیم را زیر سلطه خود داشت و به مردم جهان درس زندگی می آموخت. حقوق بشری که به آن اشاره کردم و عده ای گمان می کنند که کوروش بزرگ،شاهنشاه ایرن زمین، اولین واضع آن بوده، صدها و بلکه هزارا سال قبل از کوروش بزرگ توسط زرتشت، پیامبر ایرانی و آذری به بشریت ارائه شده است. زرتشت به بشریت اعلام کرده که دنبال راستی و درستی بروید و پندار نیک و گفتار نیک و کردار نیک را در پیش بگیرید که این شعادت ابدی برای نوع بشر است. بنابراین ما ملت کوچک و پیش پا افتاده ای نبوده و نیستیم. ما مردان بزرگ، پیامبران، اندیشمندان و سخنورانی داشته ایم که همگی آنان حقوق بشر را برای ایرانیان و جهانیان تاکید، تایید و تثبیت کرده اند. این بیان معروف سعدی را بعد از جنگ بین الملل اول، در سازمان ملل متحد قبلی در سوئیس به خط زیبایی آراستند”

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

واقعا چگونه می توانیم به این مردان بزرگ بنازیم وقتی که این همه زیبایی را با جدال های قومی و قبیله تلخ و کدر کنیم؟ شما اگر به تاریخ ادبیات فارسی بنگرید، می بینید که بهترین غزلیات، بهترین قصاید و بهترین اشعار فارسی را از دوران قطران تبریزی بدین سو شعرای آذری به رشته تحریر درآوردند و سروده اند. اگر مردمان امروز از سروده های شعرای آذربایجان چیزی نشنیده باشند، حداقل با قصیده معروف ایوان مدائن خاقانی آشنا هستند شما هرگز نخواهید توانست نظیر این قصیده خاقانی شروانی را پیدا کنید:

هان ای دل عبرت بین، از دیده نظر کن هان

ایوان مدائن را، آیینه عبرت دان

در ظرف مدت این هزار و چند صد سال، مجموعه اشعار ترکی که در آذربایجان سروده شده شاید به هزار بیت هم نرسد که بیشتر آن هم نوحه بوده است؛ این ها هم برای بیان احساسات و تعصبات عزاداری و فهم بهتر توده مردم به زبان ترکی آذری سروده شده است. اما هزاران برابر این اشعار توسط شاعران آذری به زبان فارسی سروده شده است. شیخ محمود شبستری شعرهای جالبی در عالم عرفان سروده است، البته به زبان فارسی، نظامی گنجوی سروده های نغزی به زبان پارسی گفته است؛ همچنین شهریار در دوران معاصر. من روزی در قفقاز به سیاسیون آنجا گفتم که اینقدر تلاش یهوده نکنید. از شاعران شما کدام یک شعری به زبان ترکی آذری سروده است؟ حتی اگر صد بیت شعر ترکی آذری سروده،هزار بیت به فارسی گفته است. در قبال این مسائل بهانه به دست بیگانگاه ندهید؛ آذربایجانی ها فقط می خواهند هویت خود را حفظ کنند.

لنین بنیانگذار اتحاد جماهیر شوروی، بعد از اعلام بطلان قراردادهای گلستان و ترکمنچای، به سیترین، سفیر شوروی در ایران ماموریت داد تا به حکومتسالاران ایرانی بگوید: ما قراردادها را لغو کردیم؛ شما برای دستیابی به اراضی از دست رفته تان د دوران تزاریسم، از حقوق خودتان در ورسای دفاع کنید. منتها بیگانه پرستان ااجازه استفاده از این فرصت را به ما ندادند.

درود بر زنان و مردان میهن پرست؛ درود بر جوانان میهن پرست! بر آنهایی که لباس پان ایرانیسم پوشیده اند و به خاطر مملکت آماده هد نوع جانفشانی هستند.

پاینده ایران


پینوشت:

گرامی باد یاد و خاطره سرور علی زرینه باف




۱۳۹۰ آذر ۱۶, چهارشنبه

جمع آوری امضا در محکومیت سامان آریامن دانشجوی بازداشتی


بسیج دانشجویی دانشگاه آزاد اهواز در روز ۱۶ آذر که روز دانشجو نام گرفته است بیانیه ای در محکومیت یکی از دانشجویان این دانشگاه به نام سامان آریامن صادر کرده و مشغول جمع آوری امضا از دانشجویان و اساتید این دانشگاه است। سامان آریامن دانشجوی رشته علوم سیاسی، بنا به اقتضای رشته اش، در دانشگاه مباحث سیاسی داشته و به دلیل عقاید وی و سخنانش، بعضی ازاستادان و دانشجویان تندرو که دارای گرایشات قومی و تجزیه طلبانه بودند باوی درگیری لفظی داشتند و وی را تهدید به برخورد کرده بودند।این نامه متعاقب آن منتشر شده است که ماموران اداره اطلاعات خوزستان این دانشجو رایکماه پیش در تاریخ ۱۷ آبانماه در منزل مسکونی خود در اهواز بازداشت کرده و تاکنون خبری از وضعیت او در دسترس نیست। خانواده آریامن به ستاد خبری اداره اطلاعات هم مراجعه کرده اند، ولی به آنها درباره علت دستگیری فرزندشان و اتهامات او پاسخی داده نشده است।آریامن از دانشجویان عضو حزب پان ایرانیست می باشد که چند سال قبل هم به خاطر فعالیت های سیاسی و انتشار نشریه ای درباره مسایل ملی در خوزستان توسط اداره اطلاعات احضار و بازداشت شده بود.یکی دیگر از دانشجویان عضو حزب پان ایرانیست به نام شاهین زینعلی نیز در بند۳۵۰ زدان اوین دوران محکومیت خود را می گذراند.

دانشجویان پیشروان جنبش آگاهی بخش ملی


سازمان جوانان حزب پان ایرانیست فرا رسیدن روز دانشجو را به همه ی دانشجویان ، بویژه دانشجویان دربند شادباش می گوید.امروز به اذعان بسیاری از آگاهان ، دانشجویان دربند ، زندان را به محیطی آموزشی ومحلی برای اندیشیدن به ایران مبدل کرده اند. وجود ارزشمند آنها در هر حوزه ای از جامعه و درهر محل و محیطی مغتنم و اسباب خیر و شکوه ایران است.

هم میهنان و دانشجویان گرامی

همان گونه که خود به خوبی می دانید سالهای اخیربرگزاری مراسم روز دانشجو وهر نوع تجمع و گردهم آیی غیر دولتی دشوارتر و شرایط عمومی نامناسب تر از هر زمانی شده است. این امر بهایی می باشد که دانشگاه و دانشجویان بعنوان بخش پیشروی جامعه بدلیل مقاومت مدنی خود پرداخت می کنند و دیریست که با حضور آگاهانه اجازه ی گسترش و غلبه ی بی قید و شرط استبداد را درحوزه ی عمل و نظر به تمامیت خواهان خانه بربادده نمی دهند.
نهاد آموزش نوین ملی با ظهور دارالفنون و سپس راه اندازی مدارس به همت آزادیخواهان ، جلوه ای بود از منطقی تاریخی که سمت و سوی آن کوشش در راستای تعلیم و تربیت فرزندانی مسوول در قبال سرنوشت میهن و ملتشان بود.از همان سالها خراب کردن و کندن بنیاد مدارس و جلوگیری از گسترش آموزش همگانی و تعلیم و تربیت ملی به سنت و وظیفه ی مقدس گروهی تبدیل شد که از برچیده شدن بساط کهنه خویش هراسناک بودند .اما پایداری هایی که با روح زمان آبیاری می شد بر این مصایب چیره آمدند.
امروز هم با جلوه ای دگر همان مبارزه ها و مقاومت ها جاریست ، و ضرورت آن فزونی یافته و بود و نبود موجودیتمان به این نوع از مبارزات بستگی دارد. سازمان جوانان حزب پان ایرانیست با ارج نهادن به این مبارزات تاریخی دست همه ی دانشجویان آزاده و آگاه را برای ادامه ی این مبارزات به گرمی و صمیمانه می فشارد و از این عزیزان برای پیوستن به صفوف مبارزاتی پان ایرانیستی دعوت به عمل می آورد.
در ادامه ، موارد مهم بیانیه ی تحلیلی سال پیش از آن جهت که وجوه تحلیلی و خط مشی مبارزاتی مندرج در آن به اعتبار خود باقیست مجددا منتشر می شود :
مبارزه ی دانشجویان در این شرایط که کشور ما در آن به سر می برد مبارزه ای ملی و واجد دو وجه است . یک وجه آن صنفی و وجه دیگر شامل دغدغه ها ی عمومی و مطالبات ملی و دموکراتیک می باشد.متناسب با این دو وجه به نظر ما مبارزات دانشجویی می باید دو رخ داشته باشد:
الف- امور صنفی ، وجهی از مبارزه دانشجویان :
۱-هدف از تاسیس دانشگاه و نظام آموزشی فراگیر و منسجم، تولید دانش و آموزش مهارت بوده که کارکرد جامعه پذیری با عنایت بر هشیاری ملی و اجتماعی در آن مستتر می باشد. جامعه ، جهت حرکت در مسیر درخشندگی و توسعه نیازمند دانش در بعد علوم کاربردی و فنی (طبیعی) و نیز علوم انسانی است. توسعه بدون بنیان های نظری صحیح ممکن نیست و این مهم امری نیست که توسط بخش نامه یا قالب های رسمی که مهر تایید قدرت و حکومت بر آن خورده باشد ، تحقق یابد . علی رغم فقر نظری شدید در شاخه علوم انسانی ، متاسفانه شاهد حمله سازمان یافته اهالی قدرت به این حوزه ی دانش هستیم. امروز برای فلسفه ، مباحث نظری در حوزه هایی مانند تاریخ ، جامعه شناسی ،علوم سیاسی و… لباسی از پیش دوخته شده مهیا گشته تا با فشار و ضرب و زور بر قامت عقل آزاد و تعقل ناظر بر شرایط جامعه پوشانده شود . طبیعتا مقابله با این فرآیند یک مقاومت علمی و آگاهانه را می طلبد که تنها دانشگاه عرصه آن نمی تواند باشد بلکه ضروری است در جامعه و خارج از دانشگاه بصورت آگاهانه به منزله حوزه ای از دانشگاه ، فضای خردورزی را بسط دهند و صیانت کنند تا مجالی برای گردهم آیی اهالی علم در آغوش جامعه فراهم شود و دانشجویان در دانشگاه ها لازم است بصورت علمی به مقابله با یورش به ساحت علوم نظری بپردازند وهمزمان استادان خود را به تاسیس کرسی های علمی خارج از دانشگاه ،”در خانه ها و دیگر جاها” اعم از عینی یا مجازی ترغیب کنند.
۲- امروزه عمده ای از دانشجویان مستعد به سختی و با کوشش شبانه روزی به دانشگاه معتبر دولتی با ظرفیت بسیار پایین راه می یابند و مابقی در دانشگاه های پولی معتبر و یا غیر معتبر به تحصیل می پردازند.هزینه ی دانشگاه ها بسیار سنگین است و اغلب دانشجویان نگران شهریه های خود هستند. وضعیت خوابگاه – در صورت وجود- اغلب نامناسب و اجاره بهای مسکن در بیرون دانشگاه کمر شکن و کیفیت تغذیه اسف بار و قیمت مواد غذایی در بازار بسیار گران.متاسفانه با راه افتادن سازمان “تولید مدرک” به جای ” تولید دانش” کیفیت علمی دانشگاه ها تحلیل رفته و این در حالی است که وضعیت بازار کار برای فارغ التحصیلان بحرانی و مدت طولانی نظام مقدس سربازی فاقد برنامه ،عمر بر باد ده است ، و دست مزدها نسبت به هزینه زندگی و انتظارات ، بسیار اندک و توازنی غیر قابل پذیرش میان توزیع ثروت و توزیع دانش برقرار است. غلبه بر همه ی این کاستی ها و دست کم اعتراض بر آن ، یک سازماندهی دقیق مبتنی بر خط مشی صنفی با عنایت به ظرفیت های حقوقی می طلبد .بدیهی است که مدیریت انحصاری و سیاسی امنیتی حاکم بر محیط های علمی خواهد کوشید این اعتراضات و کوشش ها را با علایم و مفاهیم امنیتی توضیح دهد تا به جای ورود به مباحث منطقی و علمی با تکیه بر اهرم های قدرت امنیتی به پرسش ها پاسخ دهد، لذا این کوشش ها باید با تشکل دادن خود و حفظ چارچوبهای صنفی و ایجاد ظرفیت رسانه ای ،همکاری تعریف شده و ارگانیک با سازمان های حقوقی مستقل برقرار کنند.
ب:مبارزه ی عمومی و شبکه ی هشیاری ملی.
مسیر تاریخی ، ما را بسمت حاکمیت ملت و اراده ی ملی رسانده است و آئین حکمرانی تغییری ماهوی یافته و امور پیچیده ی ملی و انسانی امروز این سرزمین جز با دخالت موثر و مسوولانه ملی افراد جامعه تدبیر نخواهد شد. و این در حالیست که فرآیند تصغیر ، سعی در زدایش شان سیاسی و فاعلیت در صحنه ی سیاسی از اهالی این سرزمین دارد ،اگر چه در ظاهر آهوگردانی می شود تا با تکیه بر برخی ظواهر امراین فرایند از انظار عمومی پنهان شود.جامعه ایرانی بطور عام و جامعه ی دانشگاهی و دانشجویان بصورت خاص سالهاست که هزینه ی سنگین حرکت در مسیر آزادی و صیانت از اراده ی ملی و شان و فاعلیت سیاسی جامعه را پرداخت کرده اند، بویژه آنکه ” جامعه مدنی” و نهادهای موثر چونان احزاب بدلیل فشارهای امنیتی توان سازماندهی قدرتمند و منسجم را ندارند و از آنجائیکه دانشگاه محلی است که اجتماعی کوچک بصورت طبیعی درآن میسر می شود ، مبارزه ی دانشجویی بیشتر نمود یافته و هزینه های سنگین نیز پرداخته شده است.ستاره دار شدن دانشجویان فعال ، زندان ، حمله به کوی دانشگاه و… از جمله موارد این هزینه ها بوده است.
در این شرایط که انسداد سیاسی شدت یافته و سایه ی فضای امنیتی بر کل کشور سنگین تر شده است، روزنامه ها ی نیمه مستقل زیر تیغ سانسور می باشند و احزاب در پی دخالت ها ، دستکاری ها و سرکوب امنیتی آسیب های جانکاه دیده اند و فضای مجازی مستقل با سد فیلترینگ مواجه است، دانشجویان می توانند شبکه ی آگاهی ملی را تقویت و کارآمد سازند .
این شبکه ی هشیاری ملی مسیر مطالبات جامعه را روشن و درهدایت پتانسیل احساسی بالای جامعه موثر خواهد بود.دانشجویان با برگزیدن طریقه ای از زندگی که مردم در مراجعه به آنها بتوانند سازمان و ساختار اجتماعی را ارتقاء بخشند و با عمومیت بخشیدن به ارزش هایی که ضامن خیر جامعه و نیاز امروز است در اصلاح وضع اجتماعی نقشی موثر ایفاء کنند.
گسترش شبکه ی آگاهی و هشیاری ملی ، مبارزه اجتماعی هدفمند و سرنوشت سازی است که علی رغم همه ی سختی و دشواری ها از این مرحله باید بگذریم .
در این مبارزه ی بزرگ عالیترین درجات احترام قلبی خود را به آزادگان و مبارزان شکوه و شوکت ملی تقدیم می داریم و خود را در کنار همه آنها می دانیم.

پاینده ایران

سازمان جوانان حزب پان ایرانیست

۱۳۹۰ آذر ۱۰, پنجشنبه

هشدار سه فعال سیاسی: حمله نظامی به ایران، بهانه سرکوب داخلی را فراهم می کند


شاهین زینعلی،ابوالفضل عابدینی از فعالان پان ایرانیست و حسین رونقی ملکی وبلاگ نویس ِ محبوس در زندان اوین، قویا هشدار دادند که “حمله نظامی به تاسیسات وزیرساخت‌های ملی، مشکلات فراوانی برای کشور و مردم بوجود می‌آورد که این امر به نوبه خود بر روابط ملت ایران، که خواستار تعامل هرچه بیشتر با جهان آزاد هستند، با کشورهای حمله کننده تأثیرگذار خواهد بود.”

متن این بیانیه به شرح زیر است:

اکنون که دراین برهه از زمان سیر وقایع داخلى وفشار بى امان حاکمیت برکنشگران مدنى، سیاسى و فرهنگى، نقض گسترده و سازمان یافته حقوق شهروندان ایرانى و سرکوب معترضان به وضع موجود، جنبش ملى دمکراسى خواهى درایران را به محاق برده، درعرصه بین المللى نیز شاهدیم رفتار بى منطق حاکمیت وعدم مدیریت درست در عرصه سیاست خارجى و تعامل باجامعه جهانى، ایران رابه کشورى منزوى درجهان تبدیل کرده است.

از نقض گسترده حقوق بشر ازسوى حاکمیت درداخل وحمایت ودوستى باسایر دولت هاى ناقض حقوق بشر، وارد شدن دربحران هاى بین المللى براساس سیاست هایى خلاف منافع ملى، بحران گسترده درعرصه سیاست داخلى و حرکت درجهتى که حساسیت کشورهای قدرتمند را بر انگیخت، معجون هفت رنگى شکل گرفته است که نه تنها افکار عمومى جهان را به شدت برعلیه جمهورى اسلامى تحریک کرده، بلکه دست رقباى ایران را براى پیشبرد اهدافشان در منطقه بازگذاشته و فرصتى تاریخى براى آن‌ها فراهم آورده است. اهدافى که با منافع ملى و حقوق تاریخى ما به هیچ عنوان هم خوانى ندارد و حتى تهدیدى براى صلح پایدار در منطقه محسوب مى شود.
حال به این مسایل خطر حمله نظامى را باید افزود. خطری که این روز‌ها بیش از هر زمان دیگری سایه‌اش بر سرمردم ایران سنگینی می‌کند.

ما به عنوان زندانیان سیاسی که به صورت آشکار مورد ستم حاکمیت قرار گرفته و از بسیاری حقوق فردی و اجتماعی خود محروم می‌باشیم، مایلیم از درون زندان نکاتی را نه تنها به هم میهنانمان، که به افکار عمومی جهانیان متذکر شویم و وجدان‌های بیدار انسانی را به گواهی فرا خوانیم.

١-جنبشی که در فردای اعلام نتایج انتخابات در ایران شکل گرفت و جنبش سبز نامیده شد، جنبشی است که از رهگذار رخدادهای گذشته بر مردم در سی واندی سال گذشته، به خصوص چندماه آخر منتهی به انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری، سربرآورده و هسته اصلی آن را طبقه متوسط جامعه تشکیل داده است। این جنبش پس از طی چندماهی از حیات خود توانست با بکارگیری ابزارهای لازم، حمایت اقشار مختلف اجتماعی را نیز جلب کند. طوری که شاهد بودیم در وقایع روز عاشورای٨٨، و پس از آن، گرز سرکوب بر سر تمامی اقشار اجتماعی در ایران، فرود آمد.

ما ساختار فکری جنبش سبز را از سویی بر اساس سنت‌ها و فرهنگ ملی ایرانیان ارزیابی کرده و از دیگر سو معتقدیم اصلیترین هدف جنبش، دست یابی به نظامی سیاسی _مدنی در ایران است که بر پایه ارزش‌های انسانی و جهانشمول بناشده باشد. نظامی که در وهله نخست بیشترین سعادت و شادمانی را برای شهروندان خود تضمین کرده و آنان را ازحقوق انسانی خود بهره‌مند سازد، وسپس ایران را برای ایفای نقش تاریخی و بین المللی خود در راستای تحقق صلح جهانی، به خصوص در منطقه بحران زده خاورمیانه آماده سازد.

٢-بدیهی می‌دانیم با توجه به نوع و ساختار دولتی که با آن روبروییم و نیز اهداف والای ذکر شده، جنبش مردم ایران نه تنها به یاری وهمدلی داخلی بلکه به حمایت معنوی، فرهنگی، مدنی شهروندان آزاد در سرتاسر جهان نیازمند است।

به باور بسیاری، جنبش سبز مردم ایران جنبشی است که به صورت گسترده در بکارگیری ابزارهای رسانه‌ای و ارتباطی ابتکار عمل داشته و این امر میسرنشده مگر به همت نسل جوانی که چه در هدف و چه در روش و عمل خواستار ارتباط با جهان خارج و به رسمیت شناخته شدن به عنوان بخشی از جامعه جهانی بوده است.
این درحالی است که حاکمیت تمامی توان خود را برای دور نگه داشتن جامعه از جریان آزاد اطلاعات و جلوگیری از تعامل شهروندان با جامعه جهانی به کار بسته است. سانسور کتب و نشریات، فیلترینگ سایت‌های اینترنتی، ارسال پارازیت بر روی امواج ماهواره‌ای و توقیف دستگاه های دریافت از ماهواره، نمونه‌ای از تلاش‌های حاکمیت در این راستا است. درکنار این موارد وارد آمدن اتهاماتی از قبیل جاسوسی و ارتباط با دول متخاصم در کنار کنار سایر اتهامات به برخی فعالان مدنی، سیاسی و روزنامه نگاران نیز شاهدی بر این مدعاست. از این روتاکید می‌کنیم همبستگی جهانی با مردم وحمایت از جنبش آزادی خواهانه در ایران نه تنها دارای اهمیت بالایی است، بلکه این تنها انتظار ایرانیان از هم نوعان خود در سرتاسر جهان است.

٣-ما نه تنها مخالفت صریح و آشکار خود را با هرگونه اقدام نظامی علیه ایران ابراز داشته، بلکه حتی مانور تبلیغاتی و جنگ روانی در این زمینه را عاملی برای عمیق ترشدن بحران و پیچیدگی هرچه بیشتر اوضاع می‌دانیم و معتقدیم اقدام نظامی علیه تاسیسات اتمی کشور، جنگ با ملت ایران است.

به وجود آوردن دستاویزی لازم برای تمامیت خواهان در جهت افزایش فضای امنیتی برای فشار بیشتر به معترضان، بروز رادیکالیسم و خطر رشد گروههای شبه نظامی، به مخاطره افتادن تمامیت ارضی و تغییر اولویت اقشار مختلف مردم ازمسأله تغییرات سیاسی و اجتماعی در ایران به دفع خطر دشمن خارجی می‌تواند بخشی از نتایج زیانبار سنگینی سایه شوم حمله نظامی به ایران باشد.

همچنین قویا هشدار می‌دهیم حمله نظامی به تاسیسات وزیرساخت‌های ملی، مشکلات فراوانی برای کشور و مردم بوجود می‌آورد که این امر به نوبه خود بر روابط ملت ایران، که خواستار تعامل هرچه بیشتر با جهان آزاد هستند، با کشورهای حمله کننده تأثیرگزار خواهد بود.

لذا ما حمله نظامی را تنها برای گروههای تندرو تمامیت خواه حاکمیت و جریاناتی که قایل به تمامیت ارضی نیستند در پی تجزیه ایران فعال‌اند سودمند ارزیابی می‌کنیم.

ملت ایران به خوبی آگاه است دستیابی به حاکمیت ملی، دمکراسی، حقوق بشر و صلح که از اهداف جنبش آنان در این برهه است هرگز از تهدید و حمله نظامی نمی‌گذرد و اعلام می‌داریم آنان که بر طبل جنگ می‌کوبند، خواسته یا ناخواسته در برابر جنبش ملت ایران قرار گرفته‌اند.

پاینده ایران
شاهین زینعلی
حسین رونقی
ابوالفضل عابدینی

۱۳۹۰ آذر ۳, پنجشنبه

تراکتورسازی


فریبرز باغمیشه

در بدو امر همه چیز فقط یک فوتبال است با باشگاهی قدیمی با تماشاگرانی خوب. شاید زیاد جدی گرفته نشود. به مانند بسیاری دیگر از مقولات مشکل‌آفرین که ما ایرانی‌ها معمولاً به سادگی از کنارش می‌گذریم، شاید هم از مواجه شدن با آن فرار می‌کنیم؛ تا زمانی که موضوع تبدیل به "مسئله" شود. صحبت در خصوص تیم تراکتورسازی تبریز ایران است. نام رسمی‌اش همین است اما پاره‌ای از طرفدارانش دوست دارند نامش را تراکتور آذربایجان بگویند. حتی تراکتور هم نه تراختور، تا محلی‌تر و بومی‌تر باشد. گاهی اوقات حتی تفاوت هجاها و واج‌ها نیز تعیین هویت می‌کند. البته بسیاری معتقدند که این واژه‌سازی‌ها از ذهن عده‌ای از فعالان سیاسی بیرون می‌آید و الا طرفداران ورزشی در این خصوص تخصصی ندارند. آن‌ها می‌گویند ممکن است یک اتاق فکر سیاسی برخی راهبردها مانند تجربه بارسلونا ـ کاتالان را مطالعه و به وسیله این تیم در حال پیاده کردن آن باشد.

تیم تراکتورسازی سال‌های سال است که یکی از تیم‌های صاحب‌نام و محبوب کشور است. بیشتر تبریزی‌ها آن را در کنار دو تیم محبوب استقلال و پرسپولیس دوست داشتند. یکی دو سال پیش از انتخابات سال 88 تریبون‌های تماشاگر آن گاهی به محل اجتماع و قرار قبلی عده‌ای از فعالان سیاسی خرده‌پا تبدیل می‌شد که بر هویتی غیر از ایرانیت تأکید داشتند. در جامعه‌ای که امکان هر گونه تجمع سیاسی منع شود تنها ورزشگاه‌ها هستند که می‌توان در آن انبوهی از شهروندان عادی را دید که اتفاقاً آماده هر گونه اقدام غیرعقلانی نیز هستند.
درست چند ماه بعد از آغاز جنبش سبز در حالی که همه فکر می‌کردند که پس از این فعالیت‌ها و افکار و بحث‌های سیاسی حول این محور متمرکز خواهد شد و ماه‌های آینده ماه‌های پر هیجانی خواهد بود، یکباره تیم تراکتورسازی به لیگ برتر فوتبال صعود کرد. در سال‌های قبل برخی از فعالان قوم‌گرا که ضمناً در نظر داشتند از ظرفیت‌های این تیم استفاده سیاسی بکنند هر بار عنوان می‌کردند که مقامات امنیتی استان مخالف صعود تیم به لیگ برتر هستند و به گفته آنها با اعمال نفوذ یا خرابکاری سازوکاری را مهیا می‌سازند که این تیم بازنده بازی سرنوشت‌ساز صعود شود.
اگر این فرضیه‌ درست بود می‌بایست در سال 88 به ویژه پس از رخدادهای خیابانی جنبش سبز به هیچ وجه اجازه حضور چنین تیمی را در شهر تبریز صادر نکنند. ولی اتفاقاً این حادثه رخ داد و تراکتورسازی به لیگ برتر وارد شد. اما با شکل و شمایل دیگری. این تیم آن تیم سال‌های پیش نبود. بازی بازیِ دیگری بود.

بازی، بازی دیگری است
تراکتورسازی هر جا می‌رفت هوادارانش که معمولاً از تبریز می‌آمدند همراهی‌اش می‌کردند. اتوبوس‌های باشگاه جزو لایتجزای کاروان تیم‌اند که هواداران را ترابری می‌کنند. ولی یک مشکل کوچک وجود دارد. هواداران به هر شهری که قدم می‌گذارند، با مردم شهر و هواداران تیم مقابل درگیر می‌شوند. درگیری درگیری فیزیکی نیست، از جنس نفرت است. از نوع قومی یا شهری یا هر چیز دیگر. گویی در شهر حریف فقط یک هدف وجود دارد! تحریک هواداران تیم حریف به فحاشی‌های قومی. کارشناسان علوم ارتباطات و عملیات روانی این عمل را پرووکاسیون می‌گویند. یعنی تحریک. تحریک افراد به اقدامی غیرعقلانی. این بخش هواداران تصمیم دارند از این فحاشی‌ها و خبرسازی‌ها بعدها استفاده کنند. چند هفته فرصت دارند تا ذهن همشهری‌ها و هواداران پر شمار تیم را علیه کرمانی‌ها، رشتی‌ها، انزلی‌ها و تهرانی و حتی اصفهانی‌ها تحریک و آماده کنند. این بخش از هواداران که خود را به ایدئولوژی نخ‌نما شده پان‌ترکیسم مجهز کرده‌اند بدشان نمی‌آید در شهر غریبه فحاشی‌های قومی بشنوند. به این ترتیب نفرت زیادی انباشته می‌شود و می‌توانند در شهر خودشان از غریبه‌ها با تعداد بیشتری هوادار پذیرایی کنند. هر چقدر توهین‌ها و نزاع‌ها بیشتر باشد تعداد تماشاگران بازی بعدی بیشتر خواهد شد و عضوگیری آسان‌تر.
اکنون نزدیک به دو سال است که تبدیل شده‌اند به یکی از معضلات استان آذربایجان شرقی و البته هر شهری که به آن سفر می‌کنند. شعارهایی علیه تمامیت ارضی، حساسیت‌های ملی (مانند خلیج فارس)، اقوام و مردم شهرهای دیگر و حرف‌ها و سخنانی از این دست. با اینحال و علیرغم اینکه اکثریت بالایی از ساکنان آذربایجان شرقی کمترین علاقه‌ای به این نفرت‌پراکنی نشان نمی‌دهند، اراده‌ی جدی‌ای برای برخورد با این پدیده به چشم نمی‌خورد. گاه و بیگاه پرچم یکی از کشورهای همسایه را بالا می‌برند یا پرچم کشور خودشان را آتش می‌زنند. تولید نفرت در این فضا امری عادی است. اما مسئله این جاست که چنین تیمی با این امکانات زیاد و همین طور آسیب‌های اجتماعی و هویتی وابسته به کجاست؟ منابع مالی آن چگونه تأمین می‌شود؟

منابع مالی، منافع سیاسی
تراکتورسازی در این یکی دو سال دو مدیر عامل داشت. هر دو در ابتدای نامشان پیشوند "سردار" داشتند. سرداران و مدیران سپاه پاسداران در رأس این تیم‌اند. بعید به نظر می‌رسد از وضعیت تماشاگران آن و معضلاتی که جامعه‌شناسان از آن ابراز نگرانی می‌کنند اطلاعی نداشته باشند. اما به جای تدبیر، بیشتر بر تنور نفرت‌های قومی می‌دمند. سردار قبلی در برنامه 90 از 35 میلیون تماشاگر پرشور تراکتور سازی صحبت کرد. 35 میلیون عدد با معنایی است. پان‌ترک‌ها عقیده دارند در ایران 35 میلیون ترک زندگی می‌کنند منبع آمار مشخص نیست، اهمیتی هم ندارد. حال سردار سپاه به همین 35 میلیون متوسل شد. یعنی نه فقط همه آذربایجانی‌ها طرفدار یک تیم فوتبال هستند که نیمی از کل ساکنان ایران! شاید سؤال شود چگونه و از چه طریقی برای چنین تصمیمی هماهنگ می‌شوند؟ پاسخ‌اش در تاریخ و فلسفه است : "روح ملی". سردار سپاه می‌خواهد بگوید، آذربایجانی‌ها یک ملت (Nation) هستند و تصمیمات‌شان را بر اساس روح ملی ممتاز به خود می‌گیرند. معلوم نیست که آیا خود به بار معرفتی سخنانش آگاهی دارد یا کس دیگری او را هدایت می‌کند. این نیز چندان اهمیتی ندارد. زیرا مخاطبان پیام را گرفته‌اند.
اما این تیم از کجا آمد و چرا چنین میداندار معرکه شد؟ کسانی که امروز از بی‌اخلاقی در فوتبال ایران گله دارند، شاید ندانند که این بی‌اخلاقی‌ها با باز گذاشتن فرهنگ غلط تماشاگران تراکتور در توهین‌های جنسی به بازیکنان و داوران میهمان آغاز شد. علی دایی و کریم باقری از قربانیان چنین بی‌اخلاقی بودند. کریم باقری در مصاحبه‌ای گفت از مادرش شرمنده است و علی دایی هم واکنش شدیدی در یک مصاحبه مطبوعاتی نسبت به شعارهای سیاسی و اخلاقی این هواداران نشان داد. یکی از دو بازیکنی که این روزها با حرکت غیراخلاقی‌شان مطرح شده‌اند، کاپیتان همین تیم بود و یک سال تمام با این تماشاگران دم‌خور شده بود.
ولی پرسش همگان این است که این تیم از کجا آمده و چرا در چنین برهه‌ای در هیبت فعلی ظهور کرد؟ پروژه نفرت افکنی میان مردم از طریق فوتبال از کجا آب می‌خورد و قصد دارد به چه نقطه ای ختم شود؟
برخی از فعالان سیاسی در تبریز حدس می‌زنند که پس از انتخابات تعدادی از سرکرده‌های پان‌ترک‌های شهر که رفت‌و‌آمدی هم با وزارت اطلاعات در این شهر دارند، به ستاد خبری احضار شدند. از آن‌ها خواسته شد در برابر موج اعتراض‌ها سکوت کنند و حتی اعلامیه‌هایی در تقبیح جنبش سبز ملت ایران در برخی از نواحی جنوب شهر پخش شد. ترجیع‌بند اصلی این بیانیه‌ها این بود که جنبش سبز ارتباطی به آذربایجان ندارد و سرنوشتنش به ما مربوط نیست. در مقابل این موضع‌گیری گروه‌های قوم گرا امتیاز بزرگی را آوردند: تریبون‌های تیم تراکتورسازی. درست یا غلط، شایعه یا واقعیت؟ کسی به درستی نمی‌داند. اما در هر حال تریبون‌های تیم تراکتورسازی کارکرد خود را پیدا کرد: تبلیغ قوم‌گرایی و تضعیف ملی‌گرایی و دموکراسی‌خواهی.

پرسش‌هایی نه چندان بی‌پاسخ
پرسش این است که چه کسی از این جریان سود می‌برد. چرا سپاه پاسداران و استاندار و مسئولان امنیتی استان باید به چنین معضلی تن دهند؟ چرا بودجه‌های کلان برای تمرین در دبی، انتقال هزاران نفر هوادار تیم به شهرهای دیگری و استخدام مربیان زبده برای چنین تیمی هزینه می‌شود؟ اگر تراکتورسازی یکی از معضلات امنیتی استان است چرا، مهم‌ترین ارگان امنیتی کشور هدایت آن را بدست دارد؟ تصدی گری سپاه پاسداران در تیمی که مأمنی برای گروه تجزیه‌طلب ضدملی است با چه برنامه‌ای صورت می‌گیرد؟
در اینکه جمهوری اسلامی همواره سعی داشته از گروه‌های قوم‌گرای آذری برای رسیدن به پاره ای از مقاصد استفاده ابزاری کند شکی نیست. 18 تیر 1378 در تهران و تیر همان سال در تبریز بسیار به یاد ماندنی بود. پس از آن بود که پروژه‌ای برای مهار جنبش دانشجویی نیرومندی که در دانشگاه تبریز وجود داشت کلید خورد. گروه‌های دانشجویی و انجمن‌های مختلف قومیت‌گرا، در برابر گروه‌های دموکراسی‌خواه ایجاد شدند و شانس بیشتری برای حضور پیدا کردند. به نحوی که تفرقه شدیدی میان این دو طیف رخ داد. بخش بزرگی از انرژِی دانشجویان و فعالان سیاسی دموکراسی‌خواه صرف گروه‌های قوم‌گرا شد که بناگاه و به کمک "دستی نامرئی" آنان را به عرصه آورده بود. چند سال بعد دانشگاه تبریز از حیض انتفاع خارج شده بود و چیز زیادی برای جنبش دانشجویی و دموکراسی‌خواهی نداشت. نقطه عطف دوم، جنبش سبز بود. نظام مقدس می‌بایست تمام انرژی انباشت‌شده مردم آذربایجان را به نحو دیگری تخلیه می‌کرد و توجهات قشرهای مختلف را به سمت و سوی دیگری می‌برد. تیم تراکتورسازی هم جنبه تفریحی داشت و هم سیاسی ـ اجتماعی. بخشی از بدنه اجتماعی را به سوی خود جلب می‌کرد و با آدرس غلط دادن باقی بدنه را نیز فلج می‌ساخت. در غیبت بدنه اجتماعی فعالان و نخبه‌های سیاسی تبریز کار زیادی نمی‌توانستند از پیش ببرند.
اکنون ما دو تجربه را پشت سر داریم। تجربه تیر 1378 و تجربه جنبش سبز. نشانه‌های روشنی دال بر این مورد وجود دارد که در هر دو مورد جمهوری اسلامی با تقویت تمایلات قوم‌گرایانه، سعی در تخریب جنبش‌های تهدیدکننده خود داشته است. جمهوری اسلامی هنگامی که جانب نیروهای دموکراسی‌خواه احساس خطر می‌کند یکی از گزینه‌هایش جهت تضعیف جنبش دموکراسی‌خواهی تقویت عناصر قومی به ویژه پان‌ترک‌ها است که بخش بزرگی از آن در داخل کشور ساخته و پرداخته اوست.

برگرفته از سایت جمهوری خواهی


۱۳۹۰ آبان ۲۲, یکشنبه

«خلخالی او را احتیاطن اعدام کرد»/رادیو کوچه

شراره سعیدی/ رادیو کوچه

یکی از نام‌هایی که یادآور پان‌ایرانیست‌هاست، دکتر «محمدرضا عاملی تهرانی» بود. او از بنیان‌گذاران مکتب و حزب پان‌ایرانیست و بزرگ‌ترین نظریه‌پرداز تفکر پان‌ایرانیسم محسوب می‌شود. دکتر عاملی به مناعت طبع و پاک‌دستی مشهور بوده است

اما پس از پان‌ایرانیست، سینما رکس آبادان بیش از هر نام دیگری یادآور دکتر عاملی است. در روند سریع موفقیت انقلابیون و ورود آقای خمینی فاجعه سینما رکس در سایه قرار گرفت. بسیاری از اسناد و مدارک و تحقیقات انجام شده درباره این فاجعه توسط انقلابیون از بین رفت و محمدرضا عاملی تهرانی وزیر اطلاعات و جهان‌گردی در کابینه شریف امامی که مسوول پی‌گیری و رسیدگی این پرونده شده بود توسط خلخالی قاضی شرع منصوب آقای خمینی اعدام شد. علی‌رضا نوری‌زاده می‌گوید: دو روز بعد از آن‌که دکتر عاملی به خبرنگاران گفته بود اسنادی در دست دارد که نشان از دخالت روحانیون و متعصبین مذهبی در آتش‌سوزی سینمارکس آبادان دارد، وزارت اطلاعات و جهان‌گردی توسط انقلابیون آتش زده شد. داریوش همایون نیز دلیل اصلی اعدام دکتر عاملی را آگاهی‌های وی در مورد پرونده سینما رکس می‌داند.

علی‌رضا نوری‌زاده این‌چنین می‌گوید: در جریان دادگاه دکتر عاملی تهرانی آقای خلخالی ضمن اتهامات بی‌رویه و بدون پایه‌ای که به او می‌بست، ناگهان مسئله سینمارکس را مطرح کرد. زنده یاد عاملی تهرانی آن‌طور که از ابتدا پیدا بود و حتا آن‌طور که برخی از حکام شرع و کسانی که در حاشیه دادگاه بودند و تاکید می‌کردند، به ۲۸ ماه زندان محکوم شده بود. یعنی در رسیدگی‌های اولیه یک هم‌چین نظری را برای‌اش داشتند. حتا من یادم است در مجله امید ایران که سردبیرش بودم این خبر را نوشتم که دکتر عاملی تهرانی به ۲۸ ماه زندان محکوم شده. اما ناگهان مسئله سینما رکس مطرح شد و در آن‌جا آقای خلخالی که ظاهرن یکی از کسانی که در آن جلسه حاضر بود و این را برای آقای خلخالی توضیح داده یا گفته بود، آمد و پرونده دکتر عاملی تهرانی را که رفته بود برای صدور حکم دوباره گشود و این‌بار به ایشان گفته بود یکی از جرم‌های تو این بوده که خواستی جنایت شاه را در آتش زدن سینما رکس به پای انقلاب اسلامی و امام خمینی بنویسی.

آقای نغیبی دادستان ویژه دادگاه رسیدگی به فاجعه سینما رکس به مطبوعات جمهوری اسلامی گفت: «متاسفانه ما دست به دامن هر کس شدیم، سند و مدرکی به ما نداد. مثلن سازمان اسناد ملی انقلاب اسلامی با وجود نامه‌ای که خود آقای قدوسی نوشت و با وجود مراجعات روزانه ما، چیزی به ما نداد.» داریوش همایون نیز دلیل اصلی اعدام دکتر عاملی را آگاهی‌های وی در مورد پرونده سینما رکس می‌داند. داریوش همایون می‌گوید: دکتر عاملی تهرانی از سوی شریف امامی مامور رسیدگی به این پرونده شد و اطلاعات زیادی جلب کرد و او یکی از آگاه‌ترین افراد بود به چند و چون این جنایت. ولی خیال انتشارش را نداشت. آن را در دادگاه محکوم کردند، ولی می‌ترسیدند که زمانی این اطلاعات درز کند. در نتیجه خلخالی احتیاطن او را اعدام کرد.

آقای نغیبی دادستان ویژه دادگاه رسیدگی به فاجعه سینما رکس به مطبوعات جمهوری اسلامی گفت: «متاسفانه ما دست به دامن هر کس شدیم، سند و مدرکی به ما نداد. مثلن سازمان اسناد ملی انقلاب اسلامی با وجود نامه‌ای که خود آقای قدوسی نوشت و با وجود مراجعات روزانه ما، چیزی به ما نداد.» با این حال آقای نغیبی مدتی بعد در مذاکره با مطبوعات جمهوری اسلامی در بیان دلیل به تعویق افتادن برگزاری دادگاه گفت: «پرونده و اسناد سری و مدارکی که ما به یک وضعیت‌هایی از منابع مختلف جمع‌آوری کرده‌ایم، نشان می‌دهد تمام تلاش رژیم بعد از وقوع این حادثه چسباندن این جنایت به مذهبیون یا روحانیان است.» اگرچه آقای نغیبی نگفت در چه وضعیت‌هایی اسناد را به دست آورده، ولی به هر حال این امر مبین آن است که دست کم بخشی از اسناد و مدارک جمع‌آوری شده توسط حکومت سابق تا زمان برگزاری دادگاه وجود داشته و در اختیار دولت انقلاب بوده، ولی از استفاده یا عدم استفاده از تمامی آن‌ها در دادگاه خبری در دست نیست. با این حال بر اساس آن‌چه در مطبوعات وقت چاپ شد، در دادگاه اشاراتی به موضوع شده، ولی کم‌ترین جزییاتی از آن انتشار نیافته است. اشاره به این نکته نیز ضروری است که بعد از انقلاب پرونده سینما رکس به دادگاه انقلاب فرستاده شد، زیرا دادسرای شهرستان آبادان با صدور قرار عدم صلاحیت حاضر به رسیدگی به آن نشد و بعد بازپرس دادسرای آبادان به نام صرافی به دلایل نامشخص از سمت خود و از دادگستری استعفا داد و دادگستری ماه‌ها در جست‌وجوی قاضی بود که بتواند یا بخواهد به این پرونده رسیدگی کند. پرونده یک‌بار هم به دادسرای اهواز ارسال شد، ولی آن دادسرا هم پس از خواندن پرونده از رسیدگی به آن سرباز زد. در همین روزها شایعاتی در آبادان و دیگر شهرها پیچید که شخصی به نام حسین تکعلی‌زاده با انتشار نامه‌‌هایی مدعی است از آتش‌زنندگان سینما رکس است و خواهان برگزاری محاکمه خویش، تا ماجرا را برای اهالی آبادان و ملت ایران روشن کند.

علی‌رضا نوری‌زاده از واپسین روزهای دکتر عاملی چنین روایت می‌کند:

«… لباس کارگری به تن‌اش کرده بودند با جارو و سطلی در دست. آن‌قدر در همین چند روز لاغر شده بود که نمی‌شد او را شناخت. موقع ملاقات دو یا سه پاسدار که از خطاب‌شان به یک‌دیگر به عنوان رفیق کجایی هستند می‌شد فهمید بالای سر دکتر ایستاده‌اند و وقتی تاثر مرا دیدند، یکی‌شان گفت: رفیق به حال این‌ها متاثر می‌شوی؟ این‌ها زالوهایی هستند که خون خلق را مکیده‌اند.

دکتر نگاهی به آن‌ها کرد و گفت: من خون خلق را مکیده‌ام؟

و بعد بی‌آن‌که اعتنایی به خنده آن‌ها کند گفت: خردم کرده‌اید، فکرش را بکن با مسلسل مرا می‌برند تا توالت‌ها را تمیز کنم. زمین‌ها را بشویم. فکرش را بکن. این‌ها همه معاود عراقی‌اند که دارند انتقام شکست‌های‌شان را از ایرانیان می‌گیرند… باور کن از زندگی خسته شده‌ام و….

نتوانستم طاقت بیاورم، بیرون آمدم و ماجرا را به بازرگان گفتم، زنده‌یاد داریوش فروهر در مورد دکتر عاملی به دلیل لحظات مشترکی که در گذشته داشتند خیلی تلاش کرد اما دکتر رازی با خود داشت که نمی‌شد حفظ‌‌‌اش کرد. ساعت ۱۱ شب بود که او را آوردند، آن‌قدر لاغر شده بود که به زحمت خود را سرپا نگاه می‌داشت. آن شب شوم‌ترین شب زندان قصر بود در بازجویی به دکتر عاملی قول داده بودند اگر در دادگاه سخنی از سینما رکس نگوید حداکثر به دو سال زندان قابل عفو محکوم خواهد شد. آن شب خیلی از ژنرال‌ها هم بودند. چهره‌های سیاسی گذشته را نیز شکسته و ویران‌شده می‌توانستی ببینی. با این همه چهره عاملی با همه ضعف و شکستگی، با همان لبخند جاودانه از دیگران متمایز بود. خلخالی رییس دادگاه بود. زواره‌ای بازپرس و منشی و برادر خلیل طهماسبی تروریست فدایی اسلامی و ربانی املشی اعضای دادگاه هادی غفاری نیز حاضر بود. ادعانامه‌ای که علیه دکتر عاملی تنظیم شده بود آن‌قدر مسخره بود که حتا تماشاچیان دادگاه که اغلب پاسدار و یا از خانواده چریک‌ها بودند خنده‌شان گرفت. (دکتر عاملی تهرانی یکی از عوامل کشتار ۱۷ شهریور، و از افرادی بوده که پایه‌های رژیم را مستحکم‌تر کرده و او با فساد اخلاق و ….) جملات را نمی‌شنیدم. دکتر مثل سیاوش پاکیزه و مطهر آماده بود که به میانه آتش برود.

آرام برخاست و با شهامت تحسین‌برانگیزی گفت: شما مرا محاکمه نمی‌کنید بلکه شما دارید ایران را محاکمه می‌کنید. سلمان پارسی ما شما را از جهالت و گم‌راهی بیرون آورد. امروز نیز انسان‌ها را در سینما رکس زنده به گور کردید و به آتش کشیدید تا از بوی گوشت سوخته پانصد ایرانی سرمست شوید. دکتر می‌گفت و می‌خروشید. چند بار خواستند ساکت‌اش کنند حتا یک‌بار خلخالی گفت: به جای این حرف‌ها توبه کن تا محکوم به زندان شوی و در زندان ما تبدیل به آدم گردی.

دکتر فریاد زد شما، شما مرا آدم کنید مرا که با یزدان‌ام الفت و عشق دارم، آدم کنید؟!

ساعت ۲ آرای را خواندند دکتر را به ده سال محکوم کرده بودند. برادرزاده بازرگان آمده بود که به خلخالی دستور بازرگان را ابلاغ کند. روی کاغذی بازرگان با عجله نوشته بود (حجت‌الاسلام خلخالی با موافقت امام هیچ‌کس را تیرباران نکنید و آقای عاملی تهرانی را به سلطنت‌آباد عودت دهید.)

صدای تیر بلند شد. همه وحشت‌زده به طرف حیاط دویدند. دکتر روی زمین افتاده بود و خلخالی با هفت‌تیری که از خانه هویدا دزدیده بود بالای سرش.

یکی از افسران زندانی ساعتی بعد با چشم گریان گفت: «وقتی دکتر را از دادگاه به سلول باز می‌گرداندند خلخالی گفته بود: توی وزیرهای شاه تو خیلی خوشگل بودی….»

لحظاتی بعد به دستور خلخالی او را به حیاط آورده بودند و قبل از بقیه کسانی که قرار بود اعدام شوند، به دست خود خلخالی تیرباران شده بودند. می‌گریستم و راه می‌رفتم. تا سه راه زندان پیاده آمدم.

و جمله دکتر توی گوشم زنگ می‌زد। آخرین جمله‌اش: «به همسرم و به یاران‌ام بگویید دیگر به من نیاندیشند فقط در اندیشه ایران باشند.»

دانلود فایل صوتی

۱۳۹۰ آبان ۲۰, جمعه

کمپین ٩٩--- روایت هفتم--- ویکتوریا/شاهین زینعلی


توضیح: ایده ساده است. قرار است با نود و نه نفر از افرادی که در جنبش وال استریت در سراسر دنیا حضور دارند صحبت کنیم. روایت هر نفر از چراییِ حضورش در این اعتراض را می شنویم. سپس برای وی روایت یک زندانی سیاسی در ایران را بازگو می کنیم. بعد از این گفت و شنود، از وی می خواهیم که پیامی برای آن زندانی بفرستد و پوستری برای وی طراحی کند. پوسترهای این آلبوم توسط اشغال کنندگان وال استریت طراحی شده است. اگر ایده را دوست داشتید، بی اجازه با دوستان تان به اشتراک بگذارید تا عده بیشتری این روایت ها را بخوانند


Note: the idea is simple. We have decided to talk with 99 people engaged in Occupy Wall Street Movement around the world. We will listen to each person's narrative of why s/he has joined the Occupy Wall Street Movement. Then we will narrate the life story of an Iranian prisoner of conscience for that person. After this mutual exchange of stories, we will ask the person to send a message to and make a poster for that Iranian prisoner. While s/he is holding the poster, we take a picture. If you like the idea, share it with your friends. This is for global solidarity

ویکتوریا-- نام من ویکتوریاست. من این جا هستم چون فکر می کنم اگر کسی الآن می تواند قوی باشد به این معنی نیست که همیشه قوی باقی خواهد ماند. به همین سادگی. ما همه این جا هستیم چون می دانیم بسیاری از مردم دارند برای زندگی شان می جنگند. ما می دانیم که خیلی اهمیت ندارد که همیشه حواسمان به خودمان باشد. ما گاهی باید به فکر دیگران هم باشیم. من این جا آمدم چون به مرحله ای در زندگی ام رسیدم که احساس کردم بزرگ شده ام. در نمای کلی شاید با اهمیت به نظر نرسم اما بخشی از یک ماشین بزرگ تر خودم را فرض کردم. منظورم از ماشین بزرگ تر انسان ها هستند. من می خواهم بخشی از نیروی پیش برنده ای باشم که در دنیا وجود دارد. فکر می کنم چیزی که ما را این جا به هم وصل می کند این باشد که ما دیگر نمی توانیم وانمود کنیم مشکلی وجود ندارد. بسیاری چیزها هستند که ما سر آن ها توافق داریم. و البته سر چیزهای بیشتری توافق نداریم. اما همین بودنِ ما در این جا باعث پیوندِ ماست. خب توجه زیادی به ما جلب شده است، هم مثبت و هم منفی. مردم دارند می فهمند که تنها نیستند. ما الآن نود و نه درصدیم. اما هدف این است که صد در صد بشویم. از بیرون که نگاه کنی جنبش ما درهم ریخته به نظر می رسد. من به این معترفم. بسیاری از برخوردهای منفی رسانه ها با ما به خاطر همین درهم ریختگی است. ولی من مطمئن هستم که اگر با مردم بیشتری در این جا صحبت کنیم متوجه می شویم که برخلاف آن چه که بسیاری می گویند ما درک بسیار بهتری از وضعیت مان داریم. من فکر می کنم جنبش های سراسر دنیا به یکدیگر پیوسته است. ما همه مردم هستیم. همه نیازهای اساسی داریم

Victoria-- I am here just because someone can be strong it doesn’t mean that it should always have to be. As simple as that. All these people are here because they understand that other people are struggling and they know that it’s not so important to take care of yourself all the time. You should take care of other people sometimes. I come here because there is a point when you realize that you have grown up, and that you are not important in a grant scheme but you are part of a bigger working machine that is everybody. I would like to be part of a some driving force that is in the world. I think the bottom line is that we cannot pretend that there is no problem anymore. There are a lot of things that people agree on here and there are more things that people disagree on here, but the bottom line is that we are here. We have certainly got a lot of attention, both positive and negative. People are realizing that they are not alone. Right now we are the ninety-nine percent. But the goal is to be a hundred percent. From the outside we seem pretty disorganized. I do admit that. We get a lot of negative media attention. And I am sure you will understand once you are finished with your project that people have a better idea of what’s going on than what most realize. I think the movements around the world are connected. We are all people. We all have the same basic needs

شاهین زینعلی-- شاهین زینعلی، دانشجوی مدیریت گمرکی دانشگاه علوم اقتصادی، روزنامه نگار و از اعضای حزب پان ایرانیست است. وی پژوهشگر تاریخ و فرهنگ ایران است و در چند سال گذشته در جنبش دانشجویی ایران فعال بوده. شاهین در کمیته بین المللی برای نجات عصر باستانی ایران و دشت پاسارگاد نیز فعالیت می کرده و قلم می زده است. وی در دیماه ۱۳۸۸ بازداشت و به اتهام تبانی علیه امنیت کشور و و فعالیت تبلیغی علیه نظام به دو سال و نود و یک روز حبس محکوم شد. وی در پی قتل هاله سحابی، یکی از فعالان جنبش زنان و دختر یکی از فعالان سیاسی، در زندان دست به اعتصاب غذا زد. وی پس از آزادی و پیش از آن که دوباره به زندان بازگردد قصد ادامه تحصیل را داشت اما مأموران امنیتی در آستانه امتحانات پایان ترم مانع از ورود وی به دانشگاه شدند. شاهین پس از مدتی به زندان بازگشت. مادر شاهین این روزها بی تاب پسرش است. وی از فشارهای مأموران امنیتی می گوید: «روز بیست و پنجم مهرماه روز تولد شاهین بود. من برای دلخوشی و دلتنگی ام خواستم مراسم تولدی برای او با خانواده همسرش بگیرم اما ماموران ممانعت کردند و روز پیش از پلیس امنیت زنگ زدند و گفتند شما به چه اجازه ای می خواهید تولد بگیرید؟ آخر یک مادر حق اینکار را ندارد؟!» شاهین در صورتی که از حاکمان تقاضای بخشش کند می تواند آزاد شود اما به مادرش گفته است «کاری نکرده ام که حالا [از مأموران امنیتی] تقاضای بخشش کنم.» مادر شاهین درباره پسرش می گوید: «شاهین از آن دسته جوان هایی است که اندیشه پاک در سر دارند دغدغه ای جز سربلندی مردم کشورشان و آبادی ایران ندارند. بیشترین توجه او حتی در جمع خانه به مساوات و حقوق دیگران بود.» دوستان وی نیز نظر مادر را تأیید می کنند. یکی از دوستان شاهین درباره وی می گوید: «شاهین یک ملی گرای ایرانی است و دموکراسی و پایان دادن به حاکمیت فرقه ای را راه علاج مشکلات ایران می داند.» شاهین زینعلی این روزها را در زندان اوین تهران می گذارند

Shahin Zeinali-- Shahin Zeynali is a Customs Management student at the University of Economical Sciences. He is also a journalist and a member of the Pan-Iranist party. He is a researcher in the fields of Iranian history and culture and during the past several years he has been active in the Iranian Students Movement. Shahin also worked at the International Committee to Save Ancient Iran and the ancient site of Pasargad and wrote about the aforementioned subjects. He was arrested in January 2010, charged with planning against the national security and propaganda against the system and was sentenced to 2 years and 91 days of imprisonment. Following the killing of Haleh Sahabi, an Iranian women’s activist, Shahin launched a hunger strike. After he was temporarily released and before returning to prison he wanted to continue his studies but the security agents prevented him to enter the university just before the end of term examinations. Shahin later returned to prison. Shahin’s mother is very impatient for her son these days. She described the pressures exerted by the security agents as follows: “The February 14th was the birthday of Shahin. Since I missed him and to cheer myself up, I decided to organize a small celebration for him with his wife’s family. But the police prevented me to do so. A few days ago the security police called me and told me with which authorization I wanted to celebratea birthday? Isn’t a mother entitled to do so?” If Shahin asks the rulers for forgiveness they will release him but Shahin has told his mother “I have done nothing to ask for forgiveness”. Other friends of Shahin confirm what described by Shahin’s mother. One of his friends says “Shahin is an Iranian nationalist and believes that the solution to Iran’s problems is to end the theocracy.” Shahin Zeynali is currently detained in Evin prison

ویکتوریا: شاهین! خوب باش و مثبت بیاندیش! همین چند کلمه اغلب زیادتر از آن چیزی است که باید باشد

۱۳۹۰ آبان ۱۹, پنجشنبه

بیانیه سازمان جوانان حزب پان ایرانیست پیرامون بیانیه اخیر جبهه ملی ایران


به نام خداوند جان و خرد
پاینده ایران
تضییع حقوق ملت توسط حاکمیت

همانگونه که هموطنان فعال در عرصه های سیاسی و اجتماعی آگاهی دارند چندی قبل جبهه ملی ایران با صدور بیانیه ای تحلیلی دیدگاه های خود را دربارهمسایل اقتصادی کشور و دلایل ناکارآمدی نهادهای متولی مطرح و با پرسشگری از متولیان امر آنها را دعوت به پاسخگویی نمود. همچنین اعضای این جبهه برای برنامه ریزی فعالیت هایشان اقدام به برگزاری جلسه ای نمودند که متعاقب این دو حرکت حسب اخبار منتشر شده دستگاه های اطلاعاتی و امنیتی مبادرت به احضار و یا بازداشت ایشان نموده و در نهایت از مسوولین جبهه ملی خواسته اند تا از تشکیل جلسات خودداری نمایند. هموطنان فعال در امورحزبی و سیاسی مستحضرند سناریویی که اجرا شد ه در طول این سالها بارها و بارها برای همه ی احزاب و گروه های غیر وابسته به نهادهای حاکمیتی و حتی برای برخی از احزاب درون حاکمیتی تکرار شده است. سازمان جوانان حزب پان ایرانیست در این مقطع حساس و سرنوشت ساز از فعالیت های سیاسی و اجتماعی لازم می داند نکاتی چند را به استحضار هموطنان و مسوولان برساند:
۱-مطابق با اصل ۲۶ قانون اساسی ، فعالیت های حزبی و سیاسی در کشور آزاد است و نیاز به کسب اجازه از نهادهای حکومتی ندارد بر همین اساس جلوگیری از برگزاری نشست ها ، جلسات آموزشی و کنگره های سراسری احزاب و احضار ، بازداشت و زندانی نمودن اعضای حزب به بهانه عدم کسب مجوز دقیقا برخلاف نص صریح قانون اساسی و فاقد وجاهت است و مقامات و ماموران وابسته به نهادها و دستگاه های حکومتی که موجبات سلب آزادی های افراد را فراهم مینمایند خود می باید در یک دستگاه قضایی مستقل و درجایگاه متهم پاسخگوی عملکرد خلاف قانون خود باشند
۲- مطابق با اصل هشتم قانون اساسی امر به معروف و نهی از منکر وظیفه ای همگانی است و آحاد ملت می توانند و می باید در این راستا به عنوان صاحبان اصلی مملکت به نقد عملکرد مسوولان که قرار است خدمتگذار مردم باشند بپردازند . حاکمان هم می باید با سعه صدر با منتقدین برخورد نموده و آستانه تحملشان را بالا ببرند و از برخوردهای آمیخته با خشونت پرهیز نمایند و فضای سیاست کشور را بیش از این امنیتی نکنند.
۳- اصل ۵۶ قانون اساسی حاکمیت انسان بر سرنوشت اجتماعی خویش را یک حق الهی دانسته که هیچکس حق ندارد آن را در خدمت منافع فرد و گروهی خاص قرار دهد . عرصه سیاست عرصه رقابت و گفتگوست حاکمان کشور ما بگونه ای رفتار می کنند که گویی در این عرصه کسی جز آنها اجازه فعالیت ندارد . این امر موجب انحصارگرایی و خودکامگی می شود و همگان موظفیم با این خودکامگی ها که در لباس های مختلف و رنگ های متفاوت متجلی می شود مبارزه کنیم . آنچه که آمد تنها بخشی کوچک از حقوق ملت ماست
پاینده ایران
سازمان جوانان حزب پان ایرانیست ۱۸آبانماه 1390

واکنش مسوول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست نسبت به بازداشت سامان آریامن


در پی بازداشت سرور سامان آریامن مسول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست خطاب به ملت ایران گفت : ملت مبارز و آگاه ایران !فزندان پاک و آرمانخواه شما با نیت حفظ تمامیت ارضی وایجاد وحدت میان آحاد ملت ایران در نواحی مرزی به ویژه خوزستان ، در مسیر عظمت ایران با جان و دل در حال انجام وظایف خود هستند و این در حالیست که نیروهای امنیتی با برنامه های حساب شده و با استفاده از توان قانونی و فراقانونی خود در حال مهار و منفعل کردن این جوانان می باشند। آنها مهار از نزدیک و زمین گیر کردن فرزندان شما را در برنامه های خود قرار داده اند।من این فشارها و اقدامات مخوف و هدفمند را چیزی جدا از سرکوب مرسوم و خفقان حاکم میدانم।دستگاه امنیتی اگر به وظایف خود درست عمل می کرد امروز باید خاوری در بازداشت بود و نه سامان آریامن و دکتر.نمی بایست آن اختلاس بزرگ رخ می داد نمی بایست در صنایع فولاد آن دزدی ها می شد.همه ی آنهایی که مشغول این دزدیها بوده اند وهستند ماورین امنیتی را مشغول ما کرده اند تا به کارشان راحت تر برسند .میهن پرستان را راحت نمی گذارند تا خیانتهایشان بیرون نیفتد تا کسی دستشان را نگیرد تا اراده های قدرتمند ملی دست آلوده ی آنها را از ثروت ملی کوتاه نکند تا به سزای خیانت ها یشان نرسند!آنهایی که با تابعیت و گرین کارت آمریکا برکرسیهای حکومتی تکیه داشته اند وخود را نماینده ی ملت می نامیدند و می نامند با فراخ بال و با تکیه به ثروت و امکانات ملی مشغول خیانت بوده اند و هستند اما سامان آریامن می بایست تحت مراقبت شدید و آزار و اذیت نیروهای امنیتی قرار بگیرد.ابوالفضل عابدینی به این دلیل که از حقوق کارگران دفاع می کرده می بایست به زندان طویل المدت محکوم شود اما آن دزدان که حقوق کارگران مظلوم را خورده اند در حاشیه ی امن باشند.در این شرایط که نیروهای بین المللی قصد میهنمان کرده اند و هوسهایی در سر می پذند و موجودیت میهنمان در خطر است مهار نیروهای ملی حرکتی نابخشودنیست.شوخی ندارم و الفاظ تهی از معنا به کار نمی برم امروز در میان گسترش وهابیت و پان عربیسم وادعاهای شوم وهوسهای بیگانگان هرنوع طرح مهار پان ایرانیسم و نیروهای ملی و ناسونالیسم ایرانی آبشخورهایی سمی و آلوده به خیانت دارد.این اقدامات است که بستر را برای رخدادهای ضد امنیت ملی و منافع ایران فراهم می کنند.اصلا بحث برسر بازداشت پان ایرانیستها نیست که ما برای بالاتر از این حرفها آماده ایم که برای ایرانمان هزینه بدهیم اما تومانی و ریالی از ثروت ملیمان به غارت نرود تا کارگران ایرانی شرمنده نباشند تا ملت ایران تحقیر نشود تا مهر ومهربانی بر سرزمینمان حاکم شود تا در مسیر عظمت و شکوه و جلال دوشادوش هم حرکت کنیم.ما از زندان و بازداشت نمی هراسیم بحث من برسر این است که چرا می بایست تعدادی از فرزندان این سرزمین تحت نام نیروهای امنیتی این جوانان را کنترل کنند و این آرمان درخشان را متوقف سازند؟چه دستهایی در کار است که با تمام توان بازوهای دفاع ملی را بی حس وبیکار کند؟چه دستهایی و چه جهل بزرگی ما رابه چنین روزی دچار کرده است؟به کدام انصاف و منطق این جوانان بی پناه را به جرم میهن پرستی دچار مصایب و مضایق می کنید؟به چه دلیل آنهایی که به گرایش پیدا می کنند در همان مرحله ی آشنایی مهار می شوند.روزی همه ی اینها مشخص خواهد شد.این سرزمین روزهای سختی را از سر گذرانده اما هنوز پا برجاست اکنون هم یکی از ان برهه های حساس است ملت ایران می بایست با ما یا بی ما از این مرحله با صلابت بگذرد.ملت ایران برای این گذار فرزندانی یا فضیلت نیاز دارد جوانان می بایست برای بونی مقدس برای ماندن مقدس در خود این فضیلتها را ایجاد کنند.بحث بر سر ضرورتهاست امرور به مانند سنت دیرین می گویم به ایران بیندیشید

پاینده ایران

حجت کلاشی

تائید یکسال حبس ابوالفضل عابدینی، فعال حقوق بشری


خبرگزاری هرانا - با تایید یکسال حبس تعزیرى توسط دادگاه تجدید نظر استان تهران حبس ابوالفضل عابدینى روزنامه نگار وفعال حقوق بشر به ١٢ سال افزایش یافتبنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، شعبه ٢٨ دادگاه انقلاب تهران درتاریخ ١١ اردیبهشت سال جارى این روزنامه نگار و فعال حقوق بشر را درحالى که مشغول سپرى کردن دوران محکومیت ١١ ساله خویش بود به اتهام تبلیغ علیه نظام به یکسال حبس محکوم که بااعتراض ایشان پرونده به دادگاه تجدید نظر استان تهران ارجاع داده شد.
ابوالفضل عابدینی نصر روزنامه نگار و فعال حقوق بشر در ۱۱ اسفند ماه سال ۱۳۸۸ در پی یورش اطلاعات سپاه پاسداران به منزلش بازداشت و به بند ۲ الف زندان اوین منتقل شد وی از سوی دادگاه انقلاب اهواز به ۱۱ سال حبس محکوم شده بود.

۱۳۹۰ آبان ۱۸, چهارشنبه

بازداشت سامان آریامن از اعضای حزب پان ایرانیست در اهواز


ماموران اطلاعاتی با نشان دادن حکم دادستان دادگاه انقلاب اهواز اقدام به بازرسی منزل این دانشجو کرده و تعدای از وسایل و کتاب‌های وی را با خود برده و ماشین شخصی وی را نیز توقیف کردند. همچنین گوشی موبایل و لب تاب یکی دوستان وی به نام میلاددهقان نیز در این بازداشت توسط ماموران ضبط شده است.
به گزارش «خانه حقوق بشر ایران» سامان آریامن دانشجوی رشته علوم سیاسی دانشگاه آزاد اهواز است که چند سال پیش به دلیل چاپ نشریه ای زیراکسی در زمینه مسایل ملی توسط اداره اطلاعات خوزستان بازداشت و تهدید شده بود که از ادامه فعالیت‌ها سیاسی جلوگیری کند.

چندی پیش نیز به دلیل بحث‌های سیاسی در داشنگاه آریامن به حراست دانشگاه احضار و مورد بازجویی قرار گرفته بود.

ابوالفضل عابدینی به محمد خاتمی: هزینه بی‌تدبیری و بی‌کفایتی عده‌‌‌‌ای ‌‌از مسئولین را چگونه پرداخت کنیم؟


به گزارش رهسا نیوز – ابوالفضل عابدینی، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر دربند، که هم اکنون در حال گذراندن دوران محکومیت خویش در بند ۳۵۰ زندان اوین است با نگارش نامه ای به سید محمد خاتمی ضمن اعلام نگرانی نسبت به وضع موجود و اینده ایران ،از وی پرسیده است که :”بی‌تدبیری، بی‌کفایتی و عدم احساس مسئولیت عده‌‌‌‌ای ‌‌از مسئولین را چگونه و با چه هزینه‌‌‌‌ای ‌‌پرداخت کنیم؟”
وی همچنین در قسمت دیگری از این نامه نوشته:”حوادث پس از انتخابات ۸۸ به خوبی گوی‌‌‌ای ‌‌کج‌اندیشی مراکز قدرت در اداره‌ی کشور است. پرسش ساده مردمی که به حاکمیتشان اعتماد و در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کردند به دستگیری، محاکمه و صدور احکامی منجر شد که بسیاری از حقوق‌دانان و مراجع دینی بر ناعادلانه بودن آنها تأکید دارند.”
متن کامل این نامه که در اختیار رهسا نیوز قرار گرفته است به شرح زیر است:
در آغاز درود می‌فرستم به روان پاک آزادمردان و شیرزنان ایران‌زمین که جانشان را نثار دفاع از شرف و ناموس سرزمین مقدسمان کردند و به جانبازان و کوشندگانی که به راه سربلندی و آزادگی این خاک، رنج‌ها و مشقت‌هایی را با دل و جان پذیرا شدند، سرانجام به آنان‌که هستند و آنان‌که رفتند «تا ایران بماند» درود می‌فرستم.
جناب آقای ‌‌سید محمد خاتمی، خطاب مطالب این نامه را بارها تغییر داده و شخصیت‌ه‌‌‌ای ‌‌مختلفی از مقامات ارشد جمهوری اسلامی گرفته تا فعالین سیاسی، مدنی را به عنوان مخاطب خویش قرار دادم. که در نهایت با در نظر گرفتن ملاحظات پیش روی یک کنشگر سیاسی، اجتماعی به این نتیجه رسیدم که مطالبم را با حضرت عالی مطرح نمایم و این نکته را عرض کنم که آنچه را می‌نویسم دغدغه‌هایم به عنوان یک جوان معتقد به باوره‌‌‌ای ‌‌ملی و سرزمینی کشورش می‌باشد.
جناب آق‌‌‌ای ‌‌خاتم، هیچگاه در طول ۲۹ سال زندگی‌ام به این اندازه نگران سرنوشت کشور و ملتم نبودم. حتی آن زمان که کودکی خردسال در محروم‌ترین نقطه‌‌‌‌ای ‌‌از خوزستان زیر گلوله‌‌‌ای ‌‌دژخیمان بعثی شب‌ها را با ترس در خانه‌‌‌‌ای ‌‌کوچک به صبح می‌رساندم.
در دادگاهی به قاضی پرونده در مطلبی بر‌‌‌ای ‌‌ارایه آخرین دفاعیه‌ام عرض کردم: پیرو مکتب بزرگانی هستم که آرمان خویش را فدای‌مان نکردند. آری به راستی باید گفت: «کجا انسان با تنی لخت در پی کفی نان بود. کجا نان آرمان بود.»
آقای ‌‌خاتمی کافی است به تحولات منطقه و بحران‌های ‌‌داخلی نگاهی بیاندازیم تا دلیل و چرایی این نگرانی که برایم از هر مقوله‌ی دیگر مهم‌تر جلوه کرده، را دریابید. در این هنگامه‌ی شوم از تاریخ، کشور و ملتم دستخوش خوادث و اتفاقاتی شده‌اند که هر انسان عاقلی را به فکر فرو می‌برد که آینده‌ی ایران چه می‌شود؟
جناب خاتمی این سوال را از حضرت عالی می‌پرسم: آینده این کشور چه می‌شود؟ تا چه زمانی ملت ما باید تاوان بی‌تدبیری‌هاو بی‌کفایتی‌ها را بپردازد؟
به تاریخ ۲۵۰ سال قبل برگردیم. آیا جغرافیای ‌‌سرزمین ما همین بود که الان هست؟ چند حکومت آمدند و رفتند؟ و در هر حکومت چه خیانت‌ها به این ملت ستم‌دیده که تحمیل نشد. جدایی برادران افغان، تاجیک و آذری‌های ‌‌آن‌سوی مرز ثمره‌ی خیانت کدام حکومت بودند؟ برادران و خواهران بحرینی‌مان که این روزها زیر شدیدترین و وحشیانه‌ترین شکنجه‌ها، قیامشان توسط آل‌سعود و آل‌خلیفه سرکوب می‌شود به خودفروختگی و دسیسه‌ی کدام دولت و حاکمیت از مادر میهن جدا گشتند؟
و اینک، من و ملتم قرار است بی‌تدبیری، بی‌کفایتی و عدم احساس مسئولیت عده‌‌‌‌ای ‌‌از مسئولین را چگونه و با چه هزینه‌‌‌‌ای ‌‌پرداخت کنیم؟
جناب خاتم به حکم تاریخ حکومت‌ها می‌آیند و می‌روند و آنچه می‌ماند ایران است؛ پس بر‌‌‌ای ‌‌من فرقی ندارد که چه کسانی بر مسند قدرت و حکومت باشند.
در سال‌های ‌‌۱۳۷۶ و ۱۳۸۰ پیش از ۲۰ میلیون ایرانی به شعاره‌‌‌ای ‌‌شما که اتفاقاً اکثر آنها به دلایل گوناگون محقق نگردید را می‌دادند و حضرت عالی را به عنوان رئیس جمهور خویش برگزیدند و امیده‌‌‌ای ‌‌فراوانی بر‌‌‌ای ‌‌بهبود وضعیت کشور به وجود آمد. امیدهایی که همگی ناکام ماند. شما دلایل ناکامی‌هایتان را فشار و بحران‌سازی نهاده‌‌‌ای ‌‌قدرت بیان می‌کردید. در جامعه هم این تحلیل وجود داشت که اراده و عزم جدی از سوی شما بر‌‌‌ای ‌‌حل مشکلات و تحقق شعاره‌‌‌ای ‌‌مطرح شده وجود نداشت. و اما در برداشتی فراتر، عده‌‌‌‌ای ‌‌به این اعتقاد داشتند که خاتمی و طیف اصلاح‌طلب بر‌‌‌ای ‌‌نجات جمهوری اسلامی از فروپاشی به میدان آمده بودند.
آقای ‌‌خاتمی قصد واکاوی و کالبدشکافی دوران ریاست جمهوری حضرت عالی را ندارم و سخنم با شما از آینده ایران است. جای ‌‌بسی تأسف است در این شرایط که عده‌‌‌‌ای ‌‌تمامیت ارضی و وحدت و یکپارچگی ملی ما را نشانه گرفته‌اند، عده‌‌‌‌ای ‌‌دیگر با بی‌تدبیری، عدم احساس مسئولیت و درک و فهم نادرست از منابع و امنیت ملی عرصه و میدان را بر‌‌‌ای ‌‌گروه نخست مهیا کرده تا بتوانند به اهداف شوم خود دست یازند و صد افسوس آنان که درد وطن دارند مجالی اندک و ناچیز است و باید در سرزمینشان به دردی مشترک سوزند. گاه انسان با خود می‌پندارد که تاریخ در این سرزمین همیشه در حال تکرار است و هر زمان این ملت سعی کرد خود را بشناسد دست‌هایی از برون و درون مانع از آن شد تا ملتم چهره آزادی را به خود نبیند.
دلم بر‌‌‌ای ‌‌ایران می‌سوزد و اینک که گرفتار زندان شدم به خود نمی‌اندیشم بلکه از ور‌‌‌ای ‌‌میله‌های ‌‌آن نگران سرزمینم هستم. هم‌وطن گرامی، اعتماد پیشین ایرانیان و شناختی که جامعه جهانی از حضرت عالی دارد به شما این قابلیت را داده که اگر بخواهید، می‌توانید نقش مهمی در جلوگیری از بروز فاجعه‌‌‌‌ای ‌‌تاریخی ایفا کرده و سهم موثری در جنبش دموکراسی خواهی ملت ایران داشته باشید.
آیا در این برهه‌ی حساس از تاریخ باز همچمون ۸ سال دوران اصلاحات می‌خواهید فرصت‌ها را از دست بدهید و ملتی که پیش از این نیز به شما اعتماد کرده بود را نسبت به خویش بی‌اعتماد سازید؟ یا اینکه با توانی که عرض کردم، می‌خواهید باز دیگر در دل میلیون‌ها ایرانی بارقه‌های ‌‌امید را روشن سازید؟
جناب خاتمی آگاهی کامل دارم که در تصمیم‌گیری‌های ‌‌فعلی هیات حاکمه جمهوری اسلامی نقشی ندارید و می‌دانم آنها که بر سر کارند، به ج‌‌‌ای ‌‌تلاش بر‌‌‌ای ‌‌حفظ یکپارچگی کشور و تامین منافع ملی، با کج‌اندیشی، کشور را در وضعیت خطرناک قرار داده و قدرت و حیثیت ملت ایران را به بازیچه گرفته و موقعیت کشورمان را بسیار ضعیف کردند. البته جایگاه فعلی ایران حاصل عملکرد تمامی دولت‌های ‌‌بعد از انقلب ۵۷ می‌باشد، ولی نابسامانی‌های ‌‌جامعه، فساد دستگاه‌های ‌‌حکومتی و آشفتگی در سیاست‌های ‌‌خارجی در سال‌های ‌‌اخیر به بالاترین میزان رسیده است که چند مورد از آن را ذکر می‌کنم:
- حوادث پس از انتخابات ۸۸ به خوبی گویای ‌‌کج‌اندیشی مراکز قدرت در اداره‌ی کشور است. پرسش ساده مردمی که به حاکمیتشان اعتماد و در انتخابات ریاست جمهوری شرکت کردند به دستگیری، محاکمه و صدور احکامی منجر شد که بسیاری از حقوق‌دانان و مراجع دینی بر ناعادلانه بودن آنها تأکید دارند.
- فساده‌‌‌ای ‌‌مالی فراوان- که فقط یک نمونه از آن اختلاس ۳ میلیارد تومانی است-، تاراج منابع مالی و حاتم‌بخشی‌های ‌‌بی‌حساب و کتاب از خزانه‌ی ملی که میلیون‌ها نفر از آن زیر خط فقر هستند و تحت حمایت نهاده‌‌‌ای ‌‌حمایتی کمیته امداد و بهزیستی قرار دارند، پرداخت وام‌های ‌‌بلاعوض و کلان به کشورهایی که نمی‌توانند جهت کسب منافع ملی در صحنه بین‌الملل به ما کمک کنند، مردم را نسبت به ادعاهای ‌‌حاکمیت در خصوص عدالت و شعارهای ‌‌دولت مبنی بر عدالت‌محوری بی‌اعتماد کرده است.
- کثرت هرج و مرج و آشفتگی‌های ‌‌داخلی به بالاترین میزان رسیده است. آمار طلاق، اعتیاد، ایدز و فسادهای ‌‌گوناگون، همگی نشانگر فروپاشی بنیاد خانواده‌های ‌‌ایران است. افزایش بی‌سابقه‌ی جرم و جنایت و بروز رفتاره‌‌‌ای ‌‌ناهنجار اجتماعی که جامعه به آن عادت کرده بیانگر از هم گسیختگی اجتماعی کشور است.
- تعطیلی واحده‌‌‌ای ‌‌تولیدی، تجاری و صنعتی و ورشکستگی و ناتوانی در اداره‌ی صنایع بزرگی چون شکر، فولاد، ریسندگی و کشاورزی سبب بیکاری و فشار آمدن روز افزون بر اقشار آسیب‌پذیر جامعه شده است تورم و گرانی بر اثر سوء مدیریت، خانواده‌ها را در تامین مایحتاج روزانه‌شان ناتوان کرده است.
- بر اثر بی‌تدبیری سخنرانی‌های ‌‌تند و بیان مواضع رادیکال از تریبون‌های ‌‌گوناگون تا اکنون ۴ قطعنامه توسط شور‌‌‌ای ‌‌امنیت سازمان ملل متحد علیه کشورمان صادر شده است. همچنین در همین راستا اتحادیه‌ها و کشوره‌‌‌ای ‌‌مختلف جهان تحریم‌هایی را جهت فشار به حاکمیت جمهوری اسلامی اعمال کردند که همگی باعث تحمیل هزینه‌های ‌‌گزاف و غیرقابل جبران به ملت ایران نشده است. کسانی که این هزینه‌ها را به ملت رنج دیده‌ی ایران تحمیل کردند و در آغاز این تحریم‌ها را بی‌اثر معرفی و اعمال کنندگان آنها را استهزاء می‌کردند، هم اینک با گذشت چند سال و پس از نادیده گرفتن هشداره‌‌‌ای ‌‌فراوان کارشاناسان، حاضرند تن به هر امتیازی به تحریم‌کنندگان و کشوره‌‌‌ای ‌‌دیگر بدهند تا از این بن‌بستی که با دست خود بر‌‌‌ای ‌‌ملت ما فراهم ساختند، خلاصی یابند؛ جالب اینجاست که هنوز با روش‌های ‌‌پوپولیستی در تلاش هستند رفتارهای ‌‌هزینه‌آفرین خود را توجیه کنند در حالی که با دست خویش پرونده هسته‌‌‌‌ای ‌‌ایران را که می توانست با خرد و تدبیر و به‌کارگیری روش‌های ‌‌دیپلماتیک امری عادی بر‌‌‌ای ‌‌کشور باشد به پرونده‌‌‌‌ای ‌‌جنجالی در اختیار شور‌‌‌ای ‌‌امنیت تبدیل کردند و این پرونده را تحویل شورایی دادند که هر یک از اعضایش حق وتو دارد و تا ده‌ها سال دیگر کشورهایی که مخالف حاکمیت ایران هستند اجازه نخواهند داد پرونده ایران از این شورا خارج گردد. نمونه آن کشور و ملت عراق است که پس از گذشت چندین سال از سقوط رژیم صدام، هزینه‌های ‌‌سنگین رفتاره‌‌‌ای ‌‌دیکتاتور بعثی را پرداخت می‌کنند و هنوز تحریم‌هایی که در دوران رژیم صدام حسین توسط شور‌‌‌ای ‌‌امنیت تصویب شده بودند، لغو نگردید.
- ترکیه و برزیل به تهران آورده و به آنها امتیازاتی داده شد تا واسطه‌‌‌‌ای ‌‌برا ادامه مذاکرات با غرب شوند و بیانه صادر کردند که بدون نحضور آنها مذاکره نمی‌کنند. ولی امروز همان برزیل در رای‌گیرهای ‌‌سازمان ملل به جمهوری اسلامی ر‌‌‌ای ‌‌منفی می‌دهد و باز همان ترکیه به توفیق هواپیمای ‌‌جمهوری اسلامی می‌پردازد، به دولت در خصوص تحولات خاورمیانه هشدار می‌داده و به ناتو اجازه‌ی استقرار سپر دفاع موشکی در برابر حملات احتمالی موشکی ایران را در خاک خود می‌دهد.
- ملوانان انگلیسی را به اتهام تجاوز به آب‌ه‌‌‌ای ‌‌ایران بازداشت و متهم به جاسوسی می‌کنند و بعد از چند روز همانند قهرمانان و افتخارآفرینان بدرقه کشورشان می‌کنند و نام آن‌را رافت اسلامی می‌گذارند.
- در نشست‌هایی شرکت می‌کنند که کشوره‌‌‌ای ‌‌عضو آن همیشه بر منافع و تمامیت ارضی کشورمان بیانیه صادر و نام‌ه‌‌‌ای ‌‌ثبت شده تاریخی ما را جعل و توطئه‌ه‌‌‌ای ‌‌فراوانی در نقاط مرزی کشور ایجاد می‌کنند، و نام آن‌را دیپلماسی فعال گذاردند.
- کشوری مثل روسیه که همگان از عمق کینه و دشمنی رهبران‌شان در طول تاریخ با ملت ما به خوبی آگاه هستیم را دوست می‌خوانند و براساس این نگاه به تعریف سیاست خارجه می‌پردازند و نام این دوستی را مصلحت می‌گذارند!
آیا دولتمردان جمهوری اسلامی وصیت‌نامه‌ی پتر را نخواندند؟ آیا ندیدند که همین تزارها در طول تاریخ با ایران چه کردند؟ احزابی که توسط آنها حمایت و هدایت می‌شد چه بر سر ما آوردند؟ جدایی نافرجام آذربایجان، جنگ دوم جهانی و صدها مورد دشمنی و عداوت با این سرزمین از سوی روسیه کافی نبود تا دولتمردان جمهوری اسلامی را به خود بیاورد و از سهم ملت ایران در دری‌‌‌ای ‌‌مازندران به این راحتی گذر نمی‌کردند؟
نمی‌دانم از چه مصلحت و دوستی سخن می‌گویند! همراهی با ۴ قطعنامه‌ی شور‌‌‌ای ‌‌امنیت و لغو قرارداد فروش سامانه دفاعی ۶۳۰۰ و چپاول میلیاردها دلار به بهانه راه‌اندازی نیروگاه اتمی بوشهر، دوستی است که مسئولین جمهوری اسلامی بر آن تأکید و مقامات کرملین با تعجب از این رفتار و ریشخند به ملت ایران به روابط خود با جمهوری اسلامی اصرار دارند.
- در نشست‌ه‌‌‌ای ‌‌سالیانه سازمان ملل رییس دولت با سخنرانی‌ها و بیان برخی مواضع زمینه را بر‌‌‌ای ‌‌ترک نمایندگان تعدادی از کشورها فراهم می‌کند و هر ساله شاهد صندلی‌ه‌‌‌ای ‌‌خالی فراوانی در حین سخنرانی ایشان هستیم. این توهین و تحقیر در داخل شجاعت یک فرد انقلابی نامیده می‌شود و پس از مدتی، انقلابی‌گری شجاعانه (!) تبدیل به رایزنی، واسطه‌گری و در یوزه‌گی بر‌‌‌ای ‌‌حل بحران‌های ‌‌ناشی از بیان همان مواضع تند و رادیکال می‌شود.
کشتار انسان‌ه‌‌‌ای ‌‌بی‌گناه، تخریب زیرساخت‌ها، درگیری‌ه‌‌‌ای ‌‌داخلی و قومی، برادرکشی و آنارشیسمی که امروز لیبی با آن روبه‌رو شده، ارمغان استبداد و خودکامگی حاکم دیکتاتور آن کشور است.
البته صدام حسین، مبارک، قزافی، بن‌ علی، اسد و همه‌ی دیکتاتورها و آنها که در برابر خواست و اراده‌ی ملت‌هایشان ایستادگی می‌کنند سرنوشتی مشترک داشته و دارند.
جناب آقای ‌‌خاتمی بر‌‌‌ای ‌‌آینده ایران نگرانم که مبادا به سرنوشتی مشابه لیبی دچار نشود.
به واقع بیان جمله‌ی فوق عمق دل‌مشغولی و دغدغه بسیاری از ما در این مقطع از زمان است. آیا جنابعالی، نخبگان، روشنفکران و همه‌ی فعالان عرصه سیاسی- اجتماعی ایران در این برهه حساس در قبال تاریخ کشور و ملت خویش احساس نمی‌کنید؟ آیا به صرف اینکه مسئولیتی احرایی به عهده‌ی شما نیست و در هیات حاکمه فعلی ایرانی حضور ندارید، به سرنوشت این کشور و مردم نمی‌اندیشید؟
به‌عنوان یک جوان که وطن و ملتش مهم‌ترین دغدغه ذهنی‌اش است. از شما انتظار دارم به این نگرانی‌ها اندیشه کنید و از همه‌ی شما در خواست دارم که حول یک دغدغه مشترک، یک‌دل و یک‌صدا وظیفه خطیر و تاریخی خود را در قبال ملت و کشورمان رابه انجام برسانید، مطالبات از دست رفته مردم را به هیچ ملاحظه‌‌‌‌ای ‌‌پیگیری، مواضع خود را بر‌‌‌ای ‌‌ملت ایران به‌صورت شفاف بیان کرده و تلاش کنید سرنوشت کشور دچار مخاطرات دهشتناک نشود، روا نیست در مقابل بی‌تدبیری و تصمیمات نابخردانه سکوت کرده تا کشور را در ورطه‌ی نابودی قرار دهند. به هیات حاکمه یادآور شوید مدت کوتاهی فرصت دارند که به جای ‌‌طرفه رفتن از پاسخ‌گویی به مطالبات مردم، اعتماد و مشروعیت از دست رفته‌‌‌‌‌ای ‌‌را که برخی از نمایندگان اصول‌گرا نیز به آن اعتراف دارند را ترمیم و با تصمیمات درست و احساس مسئولیت در پیشگاه ملت و تاریخ کشور را از خطر جنگ، اشغال، تجریه و هرج و مرج نجات دهند.
آقای ‌‌خاتمی آنچه را یادآور شدم سخنان یک جوان ایرانی بود که نگران سرنوشت و آینده کشور و ملتش است، باشد که مخاطبان و مسئولین کشور به این نگرانی‌ها اندیشه کرده و در پی چاره‌جویی باشند. قبل از اینکه گرفتار عصیان شویم.


پاینده ایران
ابوالفضل عابدینی نصر
روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر
۱/۷/۹۰ زندان اوین

۱۳۹۰ آبان ۴, چهارشنبه

آمرین شهادت مرزبان ایرانی باید مجازات شود


مسئول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست شهادت مظلومانه ی مرزبان ایرانی در مرزجمهوری باکو را حاوی رمزها و پیام های سیاسی پردامنه ای دانست که حکم اخطار به طرف مقابل دارد.اخبار حاکی از این است که این سرباز بی سلاح که بطور اشتباهی وارد خاک جمهوری باکو شده بوده است ابتدا توسط نیروهای مقابل بازداشت سپس آزاد و آنگاه از پشت مورد اصابت گلوله قرار داده شده است،کل مساله نشان گر هدف مند بودن این اقدام است.مسول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست واکنش دستگاه دیپلماسی راجونان همیشه بشدت ضعیف،ناکافی و منفعلانه دانست .ایشان افزود دستگاه بشدت ضعیف دیپلماسی، اصلا موضوعات سیاسی را درنمییابد ودیر به حادثه می رسد تازه اگر برسد که اغلب نمی رسد.این نوع حوادث می بایست پیشاپیش بصورت سناریوهایی آماده پیش بینی شده و راه حل های آماده ای برایش موجود باشد. ایشان خاطر نشان شد در مقابل هر عملی از این دست باید با اقتدار جواب داد طرف ما روسیه و شوروی نیست طرف ما باکوست، یک تیپ سپاه قدس می تواند یک شبه طومار خاندان علی اف را در هم بپیچد.مردان بزرگ از این وزارت خانه تصفیه شده است و الا همان ساعت بایددستور داده میشد فرمانده پاسگاه مرزی طرف مقابل به همراه همه ی سربازانش توسط نیروهای ایرانی دستگیر و پاسگاه مرزی با خاک یکسان شود .کشتن یک سرباز بی سلاح مغایر با اخلاق انسانی ،قوانین بین الملل،وحسن همجواری و معاهدات فی مابین است.دستگاه دیپلماسی می بایست هر چه سریعتر پیگیر مجازات آمرین این جنایت و توهین بی شرمانه باشد.اگر سفیر
نالایق جمهوری اسلامی در باکوهمان روز که طرف مقابل در یک نشست رسمی پرچم ایران را بالعکس بر سر میز گذاشته بود متوجه میشد و واکنش لازم را بروز می داد طرف مقابل کار دستش می آمد.همان موقع سفیر به بهانه ی درست کردن پرچم ایران می بایست پرچم جمهوری خاندان علی اف را با آرنجش سرنگون می کرد تا دیپلماتهای باهوش باکو پیام سمبولیک این عمل رادریابنداما متاسفانه سفیرایران اصلا متوجه نشد.اگر این سفیر نالایق آن موقع که فرمانده نیروهای مسلح اظهارات صحیح ودرستی در مورد اران داشت از سر انفعال و نا آگاهی آنها را تکذیب نمی کرد دولت زیرک علی اف جرات دستور اتش را به خود نمی داد.با این شیوه ها نمی شود مملکت را اداره کرد سیاست مملکت را به اهلش بسپارید تا امور را متناسب با شانش پیش ببرند.این سفیر باید هر چه زودتر عزل و یکی از فرماندهان نظامی همراه با کادری کاردان به این سمت منصوب شود وپیامهای صحیح و ظریفی به طرف مقابل داده شود

۱۳۹۰ مهر ۲۳, شنبه

بررسی آخرین وضعیت ابوالفضل عابدینی در گفتگو با وحید احمد فخرالدین


خبرگزاری هرانا – ابوالفضل عابدینی خبرنگار و فعال حقوق بشر از ۱۱ اسفند ماه سال ۸۸ تا کنون در زندان اوین و کارون اهواز تحمل حبس نموده است وی از سوی دستگاه قضایی دو بار در تهران و اهواز مورد محاکمه قرار گرفته و در مجموع به ۱۲ سال حبس تعزیری محکوم شد.
گزارشگر هرانا برای بررسی محکومیت سنگین وی با وحید احمد فخرالدین وکیل و از دوستان وی به گفتگو نشسته است که خود وی نیز در این دوره از بازداشت ها به همراه وی بازداشت و روانه بند ۲ الف شده بود.

متن این گفتگو به شرح زیر است:

لطفا توضیح دهید آقای عابدینی در کجا و به شکلی بازداشت شدند؟ آیا ایشان سابقه بازداشت قبلی داشته‌اند یا خیر؟

بر حسب اظهارات خودشان در روز آخری که قرار بود من با قرار وثیقه از زندان آزاد شوم که بطور اتفاقی یا عمدی یک شب با هم در یک سلول بودیم ایشان در شهرستان رامهرمز در منزل مادری خود شبانه توسط بیش از ۲۰ نفر از نیروهای لباس شخصی و مسلح و نقابدار که از در و دیوار منزل آن‌ها بالا رفتند دستگیرشدند و به ادارهٔ اطلاعات سپاه در اهواز آورده شده و سپس شبانه به اتفاق من و آقای گهستونی به زندان اوین در تهران منتقل شدیم.
ایشان سابقا هم سابقهٔ بازداشت و زندانی شدن داشته‌اند.

اتهامات مطرح شده در خصوص ایشان چه بوده است و از سوی کدام دادگاه‌ها مورد محاکمه قرار گرفته‌اند؟

اتهامات ایشان در پرونده‌ نیشکر هفت تپه در دادگاه انقلاب دزفول معاونت در فعالیت تبلیغی علیه نظام به دلیل مرتبط کردن کارگران کارخانه نیشکر هفت تپه با رادیو‌های بیگانه از جمله صدای آمریکا و رادیوفردا و در پرونده‌های دیگری در دادگاه انقلاب اهواز فعالیت تبلیغی علیه نظام از طریق مصاحبه با رادیو‌های بیگانه از جمله صدای آمریکا بود که از این اتهام در دادگاه انقلاب اهواز برائت گرفتند.
ایشان سپس مجددا توسط دادگاه انقلاب اهواز به اتهام تبلیغ علیه نظام به دلیل مصاحبه با رادیو‌های بیگانه و جاسوسی به نفع دولت‌های متخاصم و اقدام علیه امنیت ملی به دلیل عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر بازداشت و با وثیقه آزاد گردید و رای دادگاه بدوی علیه ایشان صادر شد و مجددا در تاریخ ۱۲/۱۲/۸۸ به اتفاق اینجانب و تعداد زیادی از اعضای مجموعه دستگیر و مانند اینجانب به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق عضویت در مجموعه و فعالیت تبلیغی علیه نظام به دلیل مصاحبه با رادیو فردا و صدای امریکا تفهیم اتهام گردید.

با توجه به جنس فعالیت‌های آقای عابدینی شما به عنوان یکی از وکلای ایشان علت صدور چنین حکم سنگینی را در چه می‌دانید؟

تحت تاثیر حوادث پس از انتخابات و فعالیتهای موثر جامعه مدنی و همینطور مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران که به خصوص در بعد گزارشگری نقض حقوق بشر و عملکرد دولت ایران می‌توان آن را برجسته کرد می‌شود عمده‌ترین دلیل برخورد با تشکل را ارزیابی کرد و آقای عابدینی به عنوان مسول روابط عمومی و یک خبرنگار برجسته که نقش عمده در انعکاس خواسته‌های سیاسی و اجتماعی و اتفاقات مربوط به نقض حقوق بشر و حوادت پس از انتخابات خرداد ۸۸ داشته و سابقهٔ چندین بار دستگیری نیز داشتند به شکل ویژه مورد غضب دستگاه قضایی قرار گرفتند. در کل با محکومیت عابدینی و سایر اعضای مجموعه، دستگاه امنیتی تلاش زیادی در مخدوش کردن چهرهٔ فعالان حقوق بشر و انکار و مخالفت با مبحث چالش برانگیز حقوق بشر که پاشنهٔ آشیل حکومت مذهبی و واپسگرای حاکم هست نمود.

خانواده ایشان پیش‌تر در گفتگو با هرانا اعلام داشتند که هیچ‌گاه فرصت دفاع از اتهامات مطروحه از سوی دادگاه اهواز را نیافته‌اند در این خصوص توضیحی دارید؟

متاسفانه پس از صدور رای اول از سوی دادگاه انقلاب اهواز ایشان و وکیل دیگر وی و بنده دستگیر شدیم و متاسفانه دادگاه تجدید نظر مربوطه در استان خوزستان بدون تشکیل حتی یک جلسه رسیدگی مبادرت به تایید حکم محکومیت ایشان به یازده سال حبس نمودند بدون اینکه حتی از وزارت امور خارجه در خصوص تشخیص و اعلام مصادیق دولت‌های متخاصم استعلامی به عمل اورد، مبادرت به صدور چنین حکم سنگینی علیه یک روزنامه نگارنمودند که در دنیا کم سابقه است..
چرا که اساسا معلوم نیست ایشان به چه شکل مبادرت به جاسوسی نموده و کدام اطلاعات دسته بندی شده و محرمانه را و چگونه به دست آورده و به چه دولتی و به چه شکل انتقال داده‌اند و اینکه آیا اطلاع رسانی و مطلع شدن دیگران از رخداد‌های یک کشور چگونه می‌تواند مصداق جاسوسی تلقی شود.

آقای عابدینی در حین بازداشت و در زندان کارون هم مورد ضرب و شتم قرار گرفته است آیا از سوی وکلای ایشان شکایتی در این خصوص انجام شد یا خیر؟

ضرب و شتم و اخذ اقرار با شکنجه در بازداشتگاه‌های رسمی و مخفی وزندانهای ایران امر غیر معمولی نیست گواه این مطلب حجم زیاد شکایت از مامورین اداره آگاهی و اطلاعات و.. و گزارشات کمیسیون اصل ۹۰ مجلس و فوت چندین نفر در بازداشتگا‌ههای کشور پس از انتخابات و خودکشی برخی از آزاد شدگان از زندان‌های انفرادی و ابتلای آن‌ها به امراض ناشناخته و صعب العلاج جسمی و روحی است. ایشان در تماس تلفنی که از زندان کارون به اینجانب داشتند از ضرب و شتم و ناراحتی قلبی خود بسیار شکایت داشتند… از سوی هیچ وکیلی شکایتی در این خصوص مطرح نشده است چون طرح شکایت در این خصوص نیاز به اعطا وکالتی جدید به وکیل انتخابی جدید داشت. ضمن اینکه مشکل اثبات موضوع و امکان برخورد و سخت گیری بیشتر و محرومیت ایشان از امکانات محدود و ضعیف درون زندان معمولا متهم را از طرح شکایات در اینخصوص باز می‌دارد ضمن اینکه دادگا‌ه‌ها نیز گوش شنوایی در این خصوص نداشته و به ویژه در مورد زندانیان سیاسی بی‌محلی دادگا‌ها بیشتر نمایان است.

یکی از اتهامات آقای عابدینی ارتباط با دول متخاصم اعلام شده است و مصداق آن ارتباط با رسانه‌های فارسی زبان برون مرزی اعلام شده است آیا ارتباط با این رسانه‌ها ارتباط با دولت متخاصم است و چرا در پرونده‌های مشابه چنین اتهامی برای دیگران صادر نشده است؟

اساسا ارتباط با رسانه‌های شناخته شده و رسمی دنیا و ارسال اخبار که در جهت ایفای وظیفه خبرنگاری و قدر مسلم گردش ازاد اطلاعات صورت می‌گیرد در هیچ کجای دنیا جرم تلقی نمی‌شود اینکه بعدا رسانه ‌ای یک خبر را چگونه تحلیل و بررسی کند ارتباطی با نفس انتشار و اطلاع وخبر رسانی توسط خبر نگار ندارد.
در کشور‌های دارای یک دموکراسی مستقر رسانه‌ها و صاحبان وسایل ارتباط جمعی از دولت‌ها دارای استقلال کافی هستند و مطبوعات و رسانه‌ها به عنوان رکن چهارم دموکراسی شناخته شده‌اند همانطور که صدای امریکا و سایر رسانه‌ها به انتشار اخبار نقض حقوق بشر در کشور‌ها ی متبوع و انعکاس و پخش اعتراضات مردمی به سیاست‌های جاری حکومت و… به دلیل وجود آزادی بیان و مطبوعات به کرات و مستمرا اقدام می‌نمایند امری که رایج و مقبول است.
ضمن اینکه عبارت دولت متخاصم می‌بایست توسط حقوق بین الملل معنا بیابد. از نظر حقوق مخاصمات مسلحانه زمانی بین دو دولت حالت مخاصمه وجود دارد که دو دولت با یک اعلام قبلی ۶ ماهه از طریق نیرو‌های ۳ گانه با هم درگیری مسلحانه داشته باشند در حالی که نداشتن سفارتخانه یا ارتباطه سیاسی به معنای وجود حالت خصمانه میان دولت‌ها نیست.

با توجه به اینکه مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران و حزب پان ایرانیست از سوی دستگاه قضایی یک گروه ممنوعه اعلام نشده‌اند عضویت در این گروه‌ها چرا موجب محکومیت ایشان شده است؟

اساسا کار دستگاه قضایی ممنوع اعلام کردن حزب یا مجموعهٔ خاصی نیست بلکه هر حزب سیاسی حسب قانون احزاب ماده ۱۰ می‌بایست از وزارت کشور مجوز دریافت نماید.
ضمن اینک مجلس مقننه نیز می‌تواند در قالب وضع یک قانون مربوط به دادن مجوز جهت فعالیت احزاب سیاسی موجودیت و عملکرد احزاب سیاسی را دچار تغییراتی در جهت تسهیل یا ایجاد مشکل در مورد دادن مجوز برای تشکیل احزاب نماید.
حزب پان ایرانیست اساسا یک حزب دارای مجوز از سوی وزارت کشور نمی‌باشد لذا قانونا فاقد مجوز بودن به معنای عدم امکان فعالیت برای یک حزب می‌باشد حال اگر این حزب در فعالیت‌های خود در عالم خارج عدم اعتقاد یا التزام عملی خود به اصول قانون اساسی و حاکمیت اسلام بر تمامی قوانین و اعتقاد به اصل ولایت مطلقهٔ فقیه نداشته باشد باید با آن‌ حزب برخورد قانونی و قضایی شود.
در خصوص مجموعه فعالان حقوق بشر اساسا به دلیل اینکه اسم و عنوان این مجموعه حزب یا انجمن یا تشکیلات و.. نمی‌باشد که مبین داشتن یک شخصیت حقوقی باشد از طرف دیگر این مجموعه یک حزب سیاسی نیست تا ضرورتا می‌باید از وزارت کشور اخذ مجوز بنماید ذیگر اینکه این مجموعه یک شرکت تجاری یا حقوقی هم نیست که نیاز به ثبت در اداره ثبت شرکت‌ها داشته باشد این ایراد مهم بر تحت پیگرد واقع شدن این مجموعه وارد است.
در واقع هدف مشروع این سازمان که حمایت و بسط حقوق بشر در ایران است یک مبحث جهان شمول است که همه افراد و دولت‌ها و سازمان‌ها را برای اعتراض به نقض حقوق بشر مدعی و ذی حق می‌شمارد و نیز عدم تعلق فضای مجازی به دولتی خاص و تعلق آن به همهٔ افراد باز هم از مشروعیت برخورد قانونی با این مجموعه می‌کاهد.
البته محکومیت آقای عابدینی به خاطر تعلق ایشان به این دو مجموعه و حزب در حالتی که آزادی بیان و اعتقاد به حقوق بشر و دموکراسی را به رسمیت بشناسیم و از طرفی قائل به آزادی عضویت در مجموعه‌های انسانی و سیاسی باشیم انطباقی با حقوق بشر و موازین بین المللی ندارد.
هر چند که بنده نیز به دلیل عضویت در مجموعه فعالان حقوق بشر مورد تعقیب قرار گرفته و در مورد هواداری از حزب پان ایرنیست نیز مورد بازخواست قرار گرفتم.

با توجه به بیماری قلبی ایشان وضعیت جسمی آقای عابدینی در زندان اوین به چه شکلی است؟

وضعیت جسمی ایشان در فرض نداشتن ناراحتی قلبی نیز به دلیل نحیف و ضعیف بودن ایشان و وضعیت بد حاکم برغذا و بهداشت در زندان‌ها، وضعیت خوبی نبوده است ضمن اینکه ایشان از نارحتی قلبی به شدت رنج می‌برد و نیاز به معاینه و درمان در خارج از زندان دارند.

آیا ایشان از حقوق یک زندانی عادی در حال حاضر برخودار هستند؟

انتقال ایشان به زندان اوین آنهم در حالتی که خانواده وی در شهرستان رامهرمز در خوزستان سکونت دارند و مادر پیر ایشان از توانای مالی و جسمی رفتن به تهران جهت ملاقات با پسرشان را فاقد است اقدامی انسانی نیست. البته در خصوص زندانیان سیاسی هر چند که حکومت جمهوری اسلامی با عدم تعریف جرم سیاسی سعی در محروم نمودن این نوع زندانیان از حقوق بایسته خود دارند با جرات می‌توان گفت وضعیت اقای ابوالفضل عابدینی و سایر زندانیان سیاسی از زندانیان و مجرمان عادی بسیار وخیم‌تر است.