۱۳۹۱ شهریور ۱, چهارشنبه

نگرانی از وضعیت جسمی امید دهدارزاده در بازداشت

خبرگذاری هرانا - وضعیت جسمی امید دهدارزاده، فعال سیاسی بازداشتی در بازداشتگاه اداره اطلاعات اهواز نگران کننده است.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، امید دهدارزاده از فعالین سیاسی خوزستان و عضو حزب پان ایرانیست، شب جمعه ۲۰ مرداد ماه با ارایه حکم بازداشت توسط نیروهای امنیتی در منزل خود در اهواز بازداشت شد. وی ۱۰ روز پس بازداشت تنها یک تماس چند ثانیه‌ای با خانواده خود داشت و از نگهداری خود در سلول انفرادی خبر داد.
نیروهای امنیتی چند روز پیش منزل این فعال ملی را تفتیش کرده وعلیرغم اینکه وی عضو حزب پان ایرانیست است دلیل بازداشت وی را ارتباط با گروه‌های تجزیه طلب‌ عنوان کردند.
این فعال سیاسی از بیماری corverse رنج می‌برد و طبق تجویز پزشک معالج‌اش تحت درمان با داروهای "آمی تریپتیلین و نورتریپتیلین" است. وی باید روزانه حدود ۱۰ قرص مصرف می‌کرد، با توجه به عدم دسترسی به دارو‌ها در زمان بازداشت و فشار روحی در مراحل بازجویی ممکن است سلامتی‌اش با خطر مواجه شود. این مساله باعث نگرانی خانواده وی شده است.
دهدار‌زاده در چند ماه گذشته سه بار توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده بود و چند هفته پیش توسط دادگاه انقلاب اهواز به ۷۵ ضربه شلاق، ۶ ماه حبس تعلیقی و ده میلیون ریال جزای نقدی محکوم شد که این حکم در مرحله تجدید نظر هم مورد تایید قرار گرفت.

در همین رابطه:

رضا کرمانی: « تنها راه برون رفت از بحران سیاسی ایران ایجاد وحدت ملی است»


حزب پان ایرانیست یکی از قدیمی ترین احزاب سیاسی معاصر ایران است. این حزب با بیش از شصت سال سابقه فعالیت سیاسی، پس از انقلاب ۵۷ به شدت سرکوب شد ولی در سالهای اخیر با ورود علنی به صحنه مبارزات سیاسی و اجتماعی ایران دوباره توانست خود را در به نیروهای اثر گذار در آینده سیاسی ایران تبدیل کند. دفاع از حاکمیت ملی و دموکراسی، روشنگری و مبارزه با استبداد، اعلام مواضع شفاف و مشخص در مورد منافع ملی و تمامیت ارضی و مبارزه با تجزیه طلبی به ویژه در استان های خوزستان و آذربایجان، تلاش برای ایجاد وحدت ملی در استان های مرزی ایران، برپایی تجمع معروف “خلیج پارس” در مقابل سفارت امارات متحده عربی در سال۱۳۸۷ که با استقبال و همراهی بی نظیری از سوی مردم مواجه شد ، روشنگری پیرامون جزایر سه گانه ایران در خلیج فارس از نمونه فعالیت های علنی این حزب در سال های اخیر بوده است. با توجه به فشارهای شدیدی که از سوی حاکمیت ایران بر روی احزاب و فعالان سیاسی است، پان ایرانیست ها نیز از گزند این فشارها در امان نبوده اند و غیر از بازداشت و فشارهای قضایی و جلوگیری از برگزاری جلسات و دیدار اعضای این حزب با یکدیگر، طبق شنیده ها حاکمیت تلاش بسیار زیادی برای ایجاد شکاف در بین بدنه این حزب نمود است.

در ادامه گفتگو با رضا کرمانی از پیشکسوتان حزب پان ایرانیست را می خوانید.

آقای کرمانی، در ماه های اخیر شاهد حضور مداوم پان ایرانیست ها در صحنه و همچنین بروز روندی پررنگ تر در فعالیت های آنان بودیم. علت این حضور چیست؟

حزب پان ایرانیست در همه ی این سالها فعالیت های خود را دنبال کرده ولی با توجه به شرایط تاکتیک های مبارزاتی اش را تغییر داده است و یکی از مشکلات نظام هم همین است که با وجود تمام تلاش های حکومت جهت رخنه و از هم گسستن تشکیلات، پان ایرانیست ها توانسته اند به حیات سیاسی خود ادامه دهند و شکل و فرم تشکیلاتی خود را حفظ کنند تا بتوانند به وظایف حزبی خود در قبال جامعه عمل کنند. حکومت حقانیت اندیشه پان ایرانیسم را می داند ولی علی رغم آن در تلاش است که تشکیلات پان ایرانیست را فلج نگه دارد . به این هدف فشار را روی افراد فعال حزب بیشتر کرده است و طرحها و توطیه هایی را علیه حزب سازماندهی میکنند. همانطور که در بین خیلی گروه های دیگر مانند جبهه ملی هم نفوذ کردند و تلاش کرده اند شرایط انشعاب و از هم پاشیدن گروه های سیاسی را فراهم کنند . منتها ما توانستیم در زیر همه این فشارها تاب بیاوریم

به نظر می رسد شما معتقدید که در سالهایی که پان ایرانیست ها خیلی در صحنه نبودند هم فعالیت هایی داشته اند؟
بله. در واقع پان ایرانیست ها در اواخر دوران پهلوی چندین کرسی در مجلس داشتند و به کابینه راه پیدا کرده بودند . در آن سالها تلاش برای اتحاد ایران و دفاع از حقوق ایرانی تباران و

وابستگان فرهنگی ملت ایران از مهمترین اهداف حزبی ما بود. طی سالهای اخیر هم که ما خیلی در صحنه نبودیم تلاش نمودیم این ارتباطات را حفظ کنیم و موفق هم بوده ایم. ما در مقابله با تجزیه ایران تلاش های مهمی انجام داده ایم . ارتباطاطی با فعالین ملی در کشورهای شمالیداریم همچنین در کردستان و خوزستان ارتباطات موثری برای دفع آفت تجزیه طلبی ایجاد کرده ایم . منتها برای این کوششها هم مشکلاتی ایجاد می کنند ونمی گذارند کوششها با توان واقعی دنبال شود.

شما به فشارهایی از سوی حاکمیت اشاره کردید. آیا می توانید نمونه ای از این فشارها را نام ببرید؟

درشرایط فعلی ایران احزاب همه بایکوت هستند و اجازه هیچ فعالیتی داده نمی شود، احزاب مستقل در حالی که رسانه ها انحصرا در دست حکومت هستند و وضعیت تک صدایی حاکم است، فاقد رسانه می باشند و حتی از برگزاری جلسات کوچک نیز محرومند. برای مثال اگر ما پان ایرانیست ها در آگهی ترحیم یکی از دوستانمان بخواهیم از عبارت “پاینده ایران” و حزب پان ایرانیست استفاده کنیم اجازه چاپ آن آگهی داده نمی شود .جلوی هر گونه فعالیتی را می کوشند که سد کنند و در کل می خواهند هیچ ارتباطی با مردم نداشته باشیم . 

بعد از وقایع پس از انتخابات، فشار بر روی پان ایرانیست ها هم شدت پیدا کرده است؟
بعد از انتخابات ۸۸ و جنبش سبز با فعال تر شدن پان ایرانیست ها حکومت هم فشار بیشتری را وارد آورد و بسیاری را تحت فشار شدیدی قرار داد. من خودم هفت بار توسط جمهوری اسلامی

بازداشت شدم . هر بار مدتی در زندان بودم در اصفهان، اهواز و کرج دادگاهی شدم و حکم حبس دارم . حسین شهریاری از دیگر اعضای پیشکسوت حزب پان ایرانیست یک سال و نیم در زندان رجایی شهر کرج حکمش را سپری کرد . ابوالفضل عابدینی و شاهین زینعلی از اعضای سازمان جوانان حزب پان ایرانیست به ترتیب با حکم های ۲۷ ماه و ۱۲ سال در زندان به سر می برند . امید دهدارزاده، جوان عرب زبان خوزستانی به تازگی حکم شش ماه زندان و ۷۵ ضربه شلاقش تایید شده است . حجت کلاشی مسول سازمان جوانان حزب پان ایرانیست، هومن اسکندری، سامان آریامن و تعداد زیاد دیگری از اعضای سازمان جوانان زیر حکم هستند. در هفته گذشته نیز دوباره تعدادی احضار و بازداشت در خوزستان و همچنین تهران و کرج داشتیم.


آثار فعالیت های شما و همچنین اخبار پان ایرانیست ها نشان از فعالیت منظم و گسترده سازمان جوانان حزب پان ایرانیست دارد. فکر می کنید علت قوت گرفتن سازمان جوانان حزب پان ایرانیست در سال های اخیر چه بوده است؟
در حال حاضر ناسیونالیسم در ایران بسیار نمود دارد و طی تاریخ هم می بینیم که ملت ایران هرگاه تحت تهدید بیگانه قرار گرفته یا در استبداد داخلی به سر می برده یک مقاومت ملی ایجاد کرده و توانسته است حتی قهرمانان بیشتری را بیافریند. در سالهای اخیر و در مسیر پر فراز و نشیب فعالیت سیاسی در ایران، جوانان پان ایرانیست به محکمی ایستادگی کردند و سازمان جوانان توانست در زیر انواع فشارهای وارده از سوی حکومت مقاومت کند و با همت و ایستادگی عضوگیری خود را ادامه دادند و فعالیت نمودند و نشان دادند که وارثان مکتب پان ایرانیسم هستند. همچنین تشکیلات برون مرز هم در طی این سالها توانسته به حیات و فعالیت خود ادامه دهد و اعضای ما در اروپا و امریکا تشکیلات برون مرز را اداره می کنند.

شما فکر می کنید حزب پان ایرانیست بتواند در معادلات سیاسی آینده کشور اثر گذار باشد؟

حزب ما این پتانسیل را دارد که بتواند تاثیر در آینده سیاسی ایران بگذارد ما قدرت تشکیلاتی مان حتی از دید حکومت جمهوری اسلامی هم پنهان نیست. پان ایرانیست بذری پاشیده است که آثار آن در سالهای آتی در حجم بزرگی نمایان خواهد شد.


به عنوان آخرین سوال، فکر می کنید راه برو رفت از بحران ایران چیست؟

فکر می کنم اتحاد گروه های سیاسی مختلف تنها با اتحاد و همبستگی می توانند حرکت های موثری انجام دهند. نگاهها باید به داخل باشد. دیگر نباید ملت ایران منتظر هواپیمایی باشند که مانند سال ۵۷ از خارج بیاید و سرنوشت کشور را تغییر دهد . جوانان ایران باید آگاهانه در مسیری گام بردارند که خودشان بتوانند سرنوشت مملکت را تغییر دهند.

نکته مهم ایجاد یک وحدت ملی است به خصوص الان که ایران در خطر تجزیه و حمله نظامی کشورهای دیگر قرار دارد. ما نباید بگذاریم اختلاف ما با حکومت کشورمان را در خطر قرار دهد یا حقوق و امنیت ملی مان با تهدید مواجه شود.

و کلام آخر ؟
من از تمام گروه های ملی گرا می خواهم که با هم متحد شوند و به سوی تعریف اهداف مشترک گام بردارند. اختلافات گذشته که در مورد دکتر مصدق یا محمد رضا شاه پهلوی و همچنین حمایت از روی کار آمدن حکومت جمهوری اسلامی وجود داشته را باید فراموش کرد و در این روزهای حساس و سرنوشت ساز برای ایران به سوی همبستگی گام برداشت.اختلاف دیدگاه بین احزاب مختلف ملی طبیعی است و به همین دلیل است که هر کدام در حزبی مشغول به فعالیت هستیم اما ما باید بتوانیم چنان عمل کنیم که یک حکومت مبتنی بر حاکمیت ملی بیاید سر کار و در تمام موارد آرای مردم حاکم شود.

سپیده مشرقی – خبرگزاری آذربایجان

حکومت با بی کفایتی نفوذ استراتژیک ایران در سوریه را از دست می دهد – گفتگو با حجت کلاشی

حجت کلاشی، کار‌شناس ارشد علوم سیاسی و از مسولین حزب پان ایرانیست در گفتگویی درباره وضعیت سوریه با نگاهی ناسیونالیستی از جمهوری اسلامی انتقاد می‌کند که در سوریه با بی‌کفایتی عمل کرده است و حاصل این عمکرد از دست رفتن و واگذار کردن حوزه نفوذ ایران درکشور استراتژیک سوریه به گروههای تندرو و بنیادگرای اسلامی است.

حزب پان ایرانیست ایران از یکی از قدیمی‌ترین احزاب ناسیونالیست در ایران است که در سال ۱۳۳۰ تشکیل شده است. این حزب در پیش از انقلاب ۵۷ بسیار فعال بود و پس از انقلاب به شدت سرکوب شد. حزب پان ایرانیست از ابتدای دهه ۷۰ مجددا فعالیت تشکیلاتی خود را قوت بخشید.

دفاع از حاکمیت ملی و دموکراسی، روشنگری و مبارزه با استبداد، اعلام مواضع شفاف و مشخص در مورد منافع ملی و تمامیت ارضی و مبارزه با تجزیه طلبی به ویژه در استان های خوزستان و آذربایجان، تلاش برای ایجاد وحدت ملی در استان های مرزی ایران، برپایی تجمع معروف “خلیج پارس” در مقابل سفارت امارات متحده عربی در سال۱۳۸۷ که با استقبال و همراهی بی نظیری از سوی مردم مواجه شد ، روشنگری پیرامون جزایر سه گانه ایران در خلیج فارس از نمونه فعالیت های علنی این حزب در سال های اخیر بوده است.

متن مصاحبه با حجت کلاشی را در ادامه می خوانید.


- ارزیابی شما از وضعیت فعلی سوریه، یک سال پس از شروع اعتراضات چیست؟

سوریه دوسال خونین را تجربه کرد. دو سال پر از ویرانی و خون. آوارگی و فاجعه و تعلیق ثبات. از کشتاری که در سوریه بوقوع می‌پیوندد و از ریخته شدن خون همسایگانمان متاسفم. در وقوع این وضعیت، اسد و گروهای تندرو اسلامی و دخالت ناصحیح وغیر انسانی قدرت‌های بیرونی به عنوان عوامل نزدیک، جدا از ریشه‌های ژرف تربحران دخیل هستند.
دولت‌های استبدادی از موهبت کور و کر بودن بهره مندند چیزی که به آن‌ها آرامش خوابیدن در تخت‌های راحت که بر فراز تحولات پنهان جامعه که برستون‌هایی از آرامش سرشار از آشوب استوار است را می‌بخشد‌‌ همان خصلت عمومی که اسد هم از آن برکنار نبود.
نظام اسد علی رغم برتری‌هایی که نسبت به بسیاری از کشورهای منطقه دارد به انحصار قدرت و ثروت مبتلا بود. چیزی که باید با ولع و وسواس انباشته شود تا حفظ شود، اما در عین حال از تونل پر از جبروت به طوفان آتش عمومی می‌رسد ،به طوفان عصیان. آتشی که شعله هایش از تحقیر‌ها و تبعیض‌ها و فقدان‌ها سر برآورده و اشتهایی ویرانگر دارد ،زبانه می کشد و سوزانندهٔ همه چیز است. همه چیز را به آتش سپرده می شود تا پاک شود اما خاکستر می‌شود.
در نظام اسد دستگاههای متعدد و موازی امنیتی شهروندان را کنترل می‌کرد و زندان و شکنجه پاسخ قاطع و مکفی در مقابل منطق مخالفان بود. به همین دلیل وقتی اعتراضات شروع شد اسد بدون توجه به مخالفان و گفتگو با ان‌ها دست به سرکوب زد و در حمص فاجعه آفرید و بد‌تر، وقیحانه به مردم دروغ گفت.
- حکومت‌های دیگری هم که در دو سال گذشته دستخوش بروز اعتراضات مردمی و در نتیجه تحولات جدی در بدنه قدرت شدند. اما چرا معادلات در سوریه به گونه‌ای پیچیده‌تر رقم خورده است؟

بخاطر اینکه ما در منطقه حساسی هستیم بقول برخی متخصصین در هارتلند.اما این قلب در پیکر دیگری قرار دارد و برای ان پیکر می تپد!کل خاورمیانه و حتا افریقا در مسیر تغییر قرار گرفته است و نسل ما سرنوشت قذافی را ناباورانه تجربه کرد اما اسد از دیگران درس نگرفت و احتمالا نمی‌توانست بگیرد و بداند که نیروهای امنیتی و نظامی همه چیز نیستند و شورش عمومی به محض مجال قدرتی انباشته را آزاد کرده و خود را مدام قوی‌تر می‌کند. قدرت نرم یعنی قدرت مشروعیت چیزی قوی‌تر از قوای نظامی است اگر نخ مشروعیت از ستون فقرات نظامی کشیده شود آنگاه نخست وزیر به اپوزیسیون می‌پیوندد. این یک حقیقت است اگر چه به نحوی دیگر تفسیر شود و رسانه ها خوشباورانه اما با لحنی ابلهانه چیزی دیگری بکوشند تحمیل کنند.


ضمن اینکه سوریه سال‌ها امنیت را در منطقهٔ حساس و در مجاورت کشور متعرض و خطرناک اسراییل حفظ کرده بود و از چنین موقعیت خطیری بعنوان یک نظام قابل اعتماد بهره می‌برد اما وقوع ناارامی‌ها، موقعیت سوریه و نگاه‌ها را تغییر داد. سوریه مفهوم دیگری پیدا کرد و متن دیگری برایش توسط بازیگران نظام بین الملل نوشته شد.
- اگر درست متوجه شده باشم حرف شما این است که دست‌های بین المللی هم درتشدید بحران سوریه و جهت دهی آن نقش داشته‌اند؟

بله. غرب که تا دیروز روابط خوبی با سوریه داشت با وقوع حوادث تغییر نگاه داد و آنرا در ارتباط با ایران درک ودرراستای جنگ ۳۳روزه تحلیل وضعیت کرد، چیزی به مثابه مهار ایران و مقاومت، یک امکان برای مهار خط ارتباطی ایران و حزب الله و نیز استمرار موج اعتراض به حکومتهای غیر دموکراتیک و تبدیل آن به شاخصهٔ دوران جدید بعنوان یک تجربه و روش عمومی در نشان دادن ضعفهای درونی قدرتهای نوظهور اقتصادی و نظامی و انتقال آن به چین و روسیه با مدیریت آمریکا . با این تحولات چین و روسیه جایگاه خودرا نزد افکار عمومی و آزادیخواهان از دست دادند و دیگر چپ و بقایای چپ الهام بخش نیستند و بعنوان رژیم‌های محافظه کار عمل می‌کنند در حالی که نظام لیبرال دموکراسی رادیکال شده و نقش حامی تغییرات مردمی به خود گرفته است.

- منظورتان این است که هدف غرب، دموکراسی در منطقه است؟

البته غرب واقعا دنبال دموکراسی در همهٔ منطقه نیست بلکه در وهلهٔ اول آرایش منطقه را می‌خواهد تغییر دهد و سپس موج اعتراض را به مرزهای چین و روسیه برساند.اما بحث گسترش الگوهای آمریکایی هم جدیست. تنها غرب نیست که می خواهد این وضعیت را در مسیر منافع خود هدایت ند بلکه دیگر کشورها ی منطقه هم اینطور هستند مثلا کشورهای متحجر عربی فرصتی برای مبارزه با ایران و پنهان کردن معضلات خود در پشت این هیاهو‌ها و ترکیه آنرا فرصتی برای گسترش نفوذ خود و تا حدودی حرکت در مسیر عثمانی دریافت که به او قدرت تحرک منطقه‌ای و فرا منطقه‌ای و امکان افزایش منزلت و حوزهٔ نفوذ می‌بخشد.ترکیه در عراق به ایران باخته است چون میانرودان پیوستگی های جدی با ایران دارد بنابراین می وشد ر سوریه جبران کند.سوریه تبدیل به زمین بازی میان بازیگران و محل ایتلاف و تنازع گشته است.

- این تغییرات چه تاثیری بر ایران دارد؟

منطقه در حال تغییر است ونگاه‌ها و تعریف‌ها و مواضع نیز متناسب با آن و دریافت از تحولات دگرگون می‌شود. سوریه برای ایران منطقهٔ استراتژیکی است و باید در حوزهٔ منافع ملی در میان این حوادث بغرنج و دوران ساز نگاه جدی و همه جانبه‌ای به تحول آن منطقه داشت.

متاسفانه دولت با عدم شناخت صحیح سمت وسوی حوادث و عدم احترام به خواست دموکراتیک مردم منطقه در کمال بی‌تدبیری و فهم غلط رویداد‌ها ذیل عنوان بیداری اسلامی و نگاه تک بعدی به فرآیندی پیچیده و اتخاذ رویکرد صفر و یک و بدون انعطاف منطقی در بن بست تفسیر ایدیولوزیک ،در قبال قدرت‌های بزرگ بدون دقت در سمت و سوی تحولات این حوزه را به کشورهای بنیادگرای اسلامی و ترکیه و اخوانی‌ها وشاید قدرتهای بزرگ در حال واگذار کردن است که شکل گیری این بلوک خطرناک سیاسی در حاشیهٔ ایران منافع کشور را برای سالیان دراز با چالش‌های جدی مواجه خواهد کرد.
ایران در جهان اسلام خط مقدم آزاد سازی سرزمین‌های اسلامی شده است اما برخی مسلمانان و حکومت‌های فاسد منطقه بجای ترس از اسراییل و زیاده خواهی‌هایش از بمب اتمی نداشته ایران هراسانند و با غرب در تحریم‌ها همداستان شده که ‌گاه تند‌تر از آنها هم می‌روند.
این نوای خوش آزادی خواهی در منطقه می‌بایست ارج گذاشته شود در این برههٔ حساس حکومت ایران آن نیست که باید باشد. در پی رفتار غلط این حکومت امروز شیعیان و ایران بعنوان نماد بنیاد گرایی و گروههای تندرو شناخته می‌شوند و عربستان و امارات و بنیادگرایان اخوانی به حاشیهٔ امن خزیده‌اند بلکه بد‌تر در حال تسویه حساب با رافضیان هستند و از قدرت گیری ایران بعنوان شاهنشاهی شیعی یاد کرده و برزمین گیر کردن آن می‌کوشند.
- به نظر می آید شما نگاه مثبتی به اعتراضات سوریه ندارید. درسته؟

باید میان این خواست به حق مردم سوریه و مبارزهٔ ارزشمند آن‌ها و دخالت مغرضانهٔ گروههای بنیاد گرا، چریک‌های آوارهٔ اخوانی و دولت‌های متحجر تفاوت قایل شد و با احترام به تمامیت ارضی و حق حاکمیت سوری‌ها صدای آزادیخواهی مردم سوریه را بازتاب داد و نشان داد که ملت ایران در کنار مردم سوریه است.

- شما در صحبت های خودتان حکومت ایران را به بی کفایفتی و از دست نفوذ در منطقه متهم کردید. اما برخلاف نظرشما حکومت ایران با تمام قوا در صحنه جنگ سوریه حضور داشته و تلاشش را برای حفظ نفوذش در سوریه انجام داده. حتی اپوزیسیون ایران، رهبران جمهوری اسلامی را شریک جرم جنایات اسد می دانند. حکومت ایران چه کار دیگری می توانست انجام بدهد؟
باید دانست که اکنون وضعیت ما بشدت با وضعیت اسد تنیده شده است.ایا امروز می توانیم به بقای اسد اطمینان داشته باشیم؟اگر اسد بیافتد وضع ما در سوریه به هم خواهد ریخت.ما در بین مردم سوریه جایی نداریم.حمایت از رزیم اسد چاره ساز نیست ما در نطقه الگو نیستم و این مهم است.کسی به ما نگاه نمی کند بر قلبها حکومت نمی کنیم.بسیاری ایران را مرادف با حکومتهای اسبدادی می فهمند و در نتیجه تمایلی به نزدیک شدن به ایران را ندارند.اگرحکومت بجای سرکوب جنبش سبز اجازهٔ حضور مردم در صحنه را می‌داد امروز ایران الهام بخش منطقه بود و حرکتهای منطقه را می‌توانست هدایت کند. مردم منطقه هم نگاه عاطفی به ایران پیدا می‌کردند. چیزی به مثابه الگوی موفق .مردم هر کشور حق دارند امور میهن خود را اداره کنند.

من زمانی از نظم آزادگان صحبت کردم و در آن هدفی داشتم. مقصودم این بود که طرح خاورمیانهٔ بزرگ امریکا در گام اول و از سر فرصت سازی متناسب با جغرافیای سیاسی ایرانی تفسیرو هدایت شود یعنی ایران عهده دار حرکت ارزشهای دموکراتیک در منطقه شود تا بتوانیم نظم کهن استعماری که علیه ایران بزرگ طراحی شده بود را با طرح استعماری نو که منافع ما را هم در خود داشت تعویض کنیم. هر دو استعماری بود اما این مقدار امکان واقع بینانهٔ ما بود به عنوان یک گام موفق در یک مسیرمتفاوت آتی، اما صدای ما را شنیدند؟ پنداشتند شعار کارساز خواهد بود. حاکمان گز نکرده پریدن را پیشهٔ خود کرده‌اند اگر درست تدبیر و اصولی اندیشیده می‌شد امروز ایران و شیعهٔ غیر سیاسی با رویکرد عقل گرا و اراده محور پرچم دار ترقی خواهی و آزادیخواهی منطقه می‌شدند و ایران به منبع الهام بخش تبدیل می‌شد و می‌توانست جغرافیای سیاسی منطقه را حول محوریت خود و مطابق با یک طرح تاریخی صحیح پی افکند.

چه ایراد داشت که ایران اجازه می‌داد گروهای تند رو اسلامی و اخوانی‌ها انرژی خود را بر سر اسراییل خالی می‌کردند و شیوخ مفت خور و هرزهٔ خلیج فارس را به این مقاومت اسلامی گره می‌زد و اجازه می‌داد از سر ناچاری پول نفت عربستان و امارات گلوله‌های رزمندگان را فراهم می‌کردند؟ و خود نقش قلب تپندهٔ منطقه را در ارایهٔ حکومتهای مردمی و رشد و ترقی بازی می‌کرد و اجازه می‌داد مجالی برای مردم منطقه ایجاد شود تا از شرحکومتهای دست نشانده‌‌ رها شوند؟ چه زمانی بهتر از الان فرصت داشتیم که هندسه سیاسی برساختهٔ دست انگلیسی‌ها را در منطقه بر هم بزنیم؟
خلیج فارس هندسه‌ای دوقطبی دارد. یک قطب آن مصنوع دست انگلیس است. ما هنوز در مناسبات استعماری به سر می‌بریم و نه زمان را می‌فهمیم ونه نسبت‌ها را درک می‌کنیم. بقدری غفلت داریم که در نبود قدرت‌های سابق و اراده‌های پیشین هم آثار آن‌ها را نمی‌توانیم بزداییم. استعمار زده هستیم چون شرایطمان برای استعمار شدن و عقب ماندن مهیاست. وضعیت جدید منطقه تغییر آرایش منطقه بود و ابزار این تغییر دموکراسی خواهی. نظام برآمده و باقی مانده از نظام دوقطبی در حال تغییر عینی برا ی شروع یک نظم جدید جهانیست وبهار عربی تنها این معنا را دارد یعنی آب شدن یخ‌های تصلب نظام جنگ سرد والا با این همه کشتار و خزان کدام بهار؟ اگر واقعا بهار بود پس این همه آوارگی و کشتار چیست؟ تعداد کشته شدگان این تحولات وحشتناک است. به همین دلیل غرب از ورود این موسم بهاری به بحرین استقبال نکرد و نظان متحجر آل سعود را مجوز لشکر کشی به بحرین داد.
- از دید شما عملکرد ایده آل حکومت ایران در قبال سوریه باید چگونه باشد؟

دولت ایران به جای فرصت سوزی و غفلت از منافع اصولی و حیاتی ایران و منطقه و همسایگان هر چه سریع‌تر می‌بایست با احترام به خواست شهروندان سوری ودفاع از آن‌ها در مقابل اسد و بنیادگرایان و جنگجویان اسلامی زمینهٔ ایجاد جبههٔ ازسکولار‌ها، علویان و دیگر گروه های آزادی خواه در مقابل دیکتاتوری وموج رادیکال اسلامی-اخوانی را فراهم کند. تهران باید به جای حمایت کور از شخص اسد پایگاه این نشست‌ها و شکل گیری این جبههٔ قوی باشد در پی رفتارغلط حکومت و بی‌دقتی اپوزیسیون حادثهٔ سوریه بصورت جنگ نیابتی و بعنوان نسبتی از زورآزمایی رژیم جمهوری اسلامی و اپوزیسیونش در داخل به نحو استعاری و رمانتیک درک شده است و یک رخداد عینی به صورت استعاره درآمده. اگر دولت نمی‌تواند اپوزیسیون باید اینگونه عمل کند اگر چه امکانات کمی دارد.

- ظاهرا اپوزسیون ایران تمام قد در کنار مردم سوریه است.اینطور نیست؟

اپوزیسیون در قبال سوریه بسیار با مخالفان اسد هم ذات پنداری می‌کند اما این هم ذات پنداری رمانتیک است. بسیاری از آنهایی که مقابل اسد می‌جنگند از حکومت اسد فرسنگ‌ها عقب ترند. حکومت اسد از بعضی جهات بسیار مترقی است. باید کوشید از منتقدین مصلح و پیشرو اسد حمایت کرد نه گروههای اخوانی و سلفیون. از سوی دیگر منافع ایران را هم فارغ از حکومت دید. استقرار حکومت نزدیک به ترکیه و اردن و عربستان و تندروهای سنی به چه درد ایران می‌خورد؟ کجای آن به نفع ایران است؟ در جنگ ایران و عراق حکومت اسد در کنار ایران بود و اجازه نداد جنگ عربی-ایرانی و مسلمان و مجوس شود سوریه بر ناسیونالیسمی تکیه دارد که میشل عفلق و بیتار و.. پی افکنده‌اند و به ایران نزدیک‌تر است روایت برخی افسران ساواک حاکی از این است که ساواک در سر کار آمدن اسد نقش داشته. رژیم بعث سوری در این سال‌ها بطورسنتی دراردوگاه ایران است چه محمد رضا شاه پهلوی باشد چه آیت الله خمینی. نسبت به حکومت عربستان و کویت و قطر و امارات هم بسیار جلو‌تر است. مسالهٔ حجاب و دین و.. شرایط خوبی دارد. اما آزادی‌های سیاسی نیست این مباحث باید اصلاح شود اگر چه با این مقدار هم از همسایگان خود منهای ترکیه و لبنان بالا‌تر است.

- شما چه نقش آفرینی از اپوزسیون را مد نظر دارید؟

اپوزیسیون همه چیز را در چارچوب تضاد با رژیم درک می‌کند و با عینک دشمنی با رژیم مسایل را می‌نگرد در حالی که ما دشمن نیستیم ما فقط خواهان استقرار حق حاکمیت ملت و روشی از زندگی هستیم که به نظرمان چه به لحاظ نظری و چه عملی به سود ایران است و از ضروریات نشات گرفته است. اپوزیسیون باید فارغ از تضاد با حکومت بیندیشد و خود را بعنوان الگوی جایگزین و به این اعتبار مطرح کند و کلام و منش و عقاید مستقل خودش را داشته باشد و از آن منظر بر مسایل پرتو بیافکند. اینگونه چه بسا برخی عملکردهای رژیم هم درست باشد. اپوزیسیون باید منتقد متعالی باشد باید بزرگ‌تر از حکومت باشد و بلحاظ تاریخی نسبت به همهٔ حکومتهای معاصرمان متکامل‌تر.. تضاد مطلق فقط با فهم انقلابی سازگار است نه با شیوه‌های دیگر. ما باید راه فرایند گذار را هموار کنیم.

- برخی از مخالفان حکومت بر این باور هستند که بعد ازسرنگونی بشار اسد نوبت جمهوری اسلامی است. نظر شما در این باره چیست؟

بدون اینکه به صحت و سقم این پیش فرض کار داشته باشم، باید گفت این سخنان و شایع کردن آن در جامعه نشانهٔ این است که این تعداد افراد از تحولات داخلی ناامید شده‌اند و چشم به قدرت‌های بیگانه دوخته‌اند. از گفتن این مسایل متاسفم اما باید گفت و خودمان را نقد کرد. بسیاری هنوز نمی‌خواهند محور تحولات و سمت و سوی آنرا با نگاه به داخل تعریف کنند. هر تحولی باید داخلی باشد نیروی مترقی گذار در درون باید جستجو شود، احوالش را شناخت و موانع حرکتش را رفع کرد. یعنی در خدمتش بود نه آنکه به دنبال الگوهای خطرناکی رفت که در لیبی و سوریه تجربه شد. هر کشوری که به کشورمان حمله کند ما موظف هستیم که از میهنمان دفاع کنیم. دموکراسی با موشک و جنگنده و سرباز خارجی نمی‌آید.


در جمع بندی صحبت؛ باید دوباره اشاره کنم که سوریه برای ما بسیار مهم می‌باشد و باید حضوری فعال در آنجا داشت و کوشید تحولات سوریه را با منافع ایران تطبیق داد و از رقیبان منطقه‌ای عقب نماند.